Biblia Hosanna
1 Piotra
1
(1:1) Piotr, Apostoł Jezusa Chrystusa, do wybranych przybyszów rozproszenia w Poncie, Galacji, Kapadocji, Azji i Bitynii,
(1:2) wybranych według uprzedniej wiedzy Boga Ojca, przez uświęcenie Ducha, ku posłuszeństwu i pokropieniu krwią Jezusa Chrystusa. Łaska wam i pokój niech się pomnażają.
(1:3) Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który według swego wielkiego miłosierdzia odrodził nas do żywej nadziei przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa.
(1:4) Do dziedzictwa niezniszczalnego, nieskalanego i niewiędnącego, zachowanego w niebie dla was,
(1:5) którzy mocą Boga jesteście strzeżeni przez wiarę ku zbawieniu, przygotowanemu do objawienia w czasie ostatecznym.
(1:6) Z tego się radujecie, choć teraz, jeśli trzeba, na krótko doznajecie smutku z powodu różnych doświadczeń,
(1:7) aby wypróbowanie waszej wiary, cenniejszej niż złoto, które ginie, choć w ogniu bywa doświadczane, okazało się ku chwale, czci i sławie przy objawieniu Jezusa Chrystusa.
(1:8) Jego miłujecie, chociaż Go nie widzieliście. W Niego teraz, choć Go nie widzicie, wierzycie i cieszycie się radością niewysłowioną i pełną chwały,
(1:9) osiągając cel waszej wiary – zbawienie dusz.
(1:10) O tym zbawieniu dociekali i badali prorocy, którzy prorokowali o łasce przeznaczonej dla was.
(1:11) Badali, na jaki i jaki czas wskazywał działający w nich Duch Chrystusa, zapowiadając cierpienia Chrystusa i mającą po nich nastąpić chwałę.
(1:12) Im zostało objawione, że nie sobie samym, lecz wam służyli tym, co teraz zostało wam zwiastowane przez tych, którzy głosili wam Ewangelię w Duchu Świętym zesłanym z nieba; w to pragną wejrzeć aniołowie.
(1:13) Dlatego przepaszcie biodra waszego umysłu, bądźcie trzeźwi i pokładajcie pełną nadzieję w łasce, która będzie wam dana przy objawieniu Jezusa Chrystusa.
(1:14) Jako dzieci posłuszeństwa nie dostosowujcie się do dawnych pożądliwości z czasu waszej niewiedzy,
(1:15) lecz za przykładem Tego, który was powołał i jest Święty, sami także bądźcie święci w całym swoim postępowaniu,
(1:16) gdyż napisano: Świętymi bądźcie, bo Ja jestem Święty.
(1:17) A jeśli jako Ojca wzywacie Tego, który bez względu na osobę sądzi każdego według jego uczynków, postępujcie z bojaźnią przez czas waszego ziemskiego pielgrzymowania.
(1:18) Wiedząc, że nie rzeczami przemijającymi, srebrem czy złotem, zostaliście wykupieni z waszego marnego sposobu życia odziedziczonego po ojcach,
(1:19) lecz drogocenną krwią Chrystusa jako Baranka niewinnego i nieskalanego.
(1:20) On był wprawdzie przewidziany przed założeniem świata, lecz objawił się w czasach ostatecznych ze względu na was,
(1:21) którzy przez Niego wierzycie w Boga, który wskrzesił Go z martwych i obdarzył chwałą, aby wasza wiara i nadzieja były w Bogu.
(1:22) Oczyściwszy swoje dusze przez posłuszeństwo prawdzie ku szczerej miłości braterskiej, miłujcie się wzajemnie gorąco z czystego serca.
(1:23) Jako odrodzeni nie z nasienia zniszczalnego, lecz niezniszczalnego, przez słowo Boga żywego i trwającego na wieki.
(1:24) Gdyż wszelkie ciało jest jak trawa, a cała jego chwała jak kwiat trawy. Uschła trawa i opadł jej kwiat,
(1:25) lecz słowo Pana trwa na wieki. A tym słowem jest Ewangelia, która została wam zwiastowana.
2
(2:1) Odrzuciwszy więc wszelką złość, wszelki podstęp, obłudy, zazdrości i wszelkie obmowy,
(2:2) jak nowo narodzone niemowlęta pragnijcie czystego, duchowego mleka, abyście przez nie wzrastali ku zbawieniu,
(2:3) jeśli rzeczywiście zakosztowaliście, że dobry jest Pan.
(2:4) Przystępując do Niego, do kamienia żywego, wprawdzie przez ludzi odrzuconego, lecz przez Boga wybranego i drogocennego,
(2:5) i wy sami, jako żywe kamienie, jesteście budowani jako dom duchowy, święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, miłe Bogu przez Jezusa Chrystusa.
(2:6) Dlatego zawiera Pismo: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, drogocenny, a kto uwierzy w Niego, nie będzie zawstydzony.
(2:7) Dla was więc, którzy wierzycie, jest cześć; dla niewierzących zaś: Kamień, który odrzucili budujący, ten stał się głowicą węgła,
(2:8) i kamieniem potknięcia oraz skałą zgorszenia dla tych, którzy potykają się o słowo, nie wierząc, do czego też zostali przeznaczeni.
(2:9) Wy zaś jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście ogłaszali wspaniałe dzieła Tego, który was powołał z ciemności do swego przedziwnego światła.
(2:10) Wy, którzy niegdyś nie byliście ludem, teraz zaś jesteście ludem Boga; którzy nie dostąpiliście miłosierdzia, teraz zaś dostąpiliście miłosierdzia.
(2:11) Umiłowani, proszę was jako przybyszów i pielgrzymów, abyście powstrzymywali się od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciw duszy,
(2:12) prowadząc dobre postępowanie wśród pogan, aby w tym, w czym oczerniają was jako złoczyńców, przypatrując się waszym dobrym uczynkom, oddali chwałę Bogu w dniu nawiedzenia.
(2:13) Bądźcie więc poddani każdej ludzkiej władzy ze względu na Boga: czy to królowi jako najwyższemu,
(2:14) czy namiestnikom jako przez niego posłanym dla karania złoczyńców, a chwalenia tych, którzy dobrze czynią.
(2:15) Taka bowiem jest wola Boga, abyście dobrze czyniąc uciszali niewiedzę ludzi nierozumnych.
(2:16) Jak wolni, a nie jako ci, którzy wolność mają za zasłonę zła, lecz jako słudzy Boga.
(2:17) Wszystkich szanujcie, braterstwo miłujcie, Boga się bójcie, króla czcijcie.
(2:18) Słudzy, z wszelką bojaźnią bądźcie poddani panom, nie tylko dobrym i łagodnym, lecz także surowym.
(2:19) To bowiem jest łaska, jeśli ktoś ze względu na sumienie wobec Boga znosi smutki, cierpiąc niesprawiedliwie.
(2:20) Jakaż to bowiem chwała, jeśli grzesząc i będąc bitymi znosicie to cierpliwie? Lecz jeśli dobrze czyniąc cierpliwie cierpicie, to jest łaska u Boga.
(2:21) Do tego bowiem zostaliście powołani, ponieważ i Chrystus cierpiał za was, pozostawiając wam przykład, abyście szli Jego śladami.
(2:22) On grzechu nie popełnił ani nie znaleziono podstępu w Jego ustach.
(2:23) Gdy Mu złorzeczono, nie odpowiadał złorzeczeniem; gdy cierpiał, nie groził, lecz powierzał się Temu, który sądzi sprawiedliwie.
(2:24) On sam poniósł nasze grzechy w swoim ciele na drzewo, abyśmy umarłszy dla grzechów, żyli dla sprawiedliwości. Jego siniec was uzdrowił.
(2:25) Byliście bowiem jak owce błądzące, lecz teraz powróciliście do Pasterza i Stróża waszych dusz.
3
(3:1) Podobnie żony niech będą poddane swoim mężom, aby nawet ci, którzy nie wierzą słowu, zostali pozyskani bez słowa przez postępowanie swoich żon,
(3:2) przypatrując się waszemu czystemu postępowaniu w bojaźni.
(3:3) Ich ozdobą niech nie będzie zewnętrzne zaplatanie włosów, nakładanie złotych ozdób ani strojenie się w szaty,
(3:4) lecz ukryty człowiek serca w niezniszczalności cichego i łagodnego ducha, który jest bardzo cenny przed Bogiem.
(3:5) Tak bowiem niegdyś święte kobiety, pokładające nadzieję w Bogu, ozdabiały siebie, będąc poddane swoim mężom.
(3:6) Tak Sara była posłuszna Abrahamowi, nazywając go panem. Jej córkami stajecie się, jeśli czynicie dobro i nie ulegacie żadnemu zastraszeniu.
(3:7) Podobnie mężowie, żyjąc z nimi według poznania, okazujcie cześć kobiecie jako słabszemu naczyniu, jako też współdziedziczkom łaski życia, aby wasze modlitwy nie doznawały przeszkody.
(3:8) W końcu zaś wszyscy bądźcie jednomyślni, współczujący, miłujący braci, miłosierni, łagodni i pokorni.
(3:9) Nie oddawajcie złem za zło ani złorzeczeniem za złorzeczenie, lecz przeciwnie – błogosławcie, ponieważ do tego zostaliście powołani, aby odziedziczyć błogosławieństwo.
(3:10) Kto bowiem chce miłować życie i oglądać dobre dni, niech powściąga swój język od zła, a swoje wargi od mówienia podstępu.
(3:11) Niech odwróci się od zła i czyni dobro; niech szuka pokoju i dąży do niego.
(3:12) Gdyż oczy Pana zwrócone są ku sprawiedliwym, a Jego uszy ku ich modlitwie; oblicze zaś Pana przeciw tym, którzy czynią zło.
(3:13) I któż wam zaszkodzi, jeśli będziecie gorliwymi naśladowcami dobra?
(3:14) Lecz nawet jeśli cierpicie z powodu sprawiedliwości, błogosławieni jesteście. Ich zaś groźby się nie bójcie ani się nie trwóżcie.
(3:15) Pana zaś Chrystusa uświęcajcie w waszych sercach, zawsze gotowi do udzielenia odpowiedzi każdemu, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która jest w was.
(3:16) Czyńcie to jednak z łagodnością i bojaźnią, mając dobre sumienie, aby ci, którzy oczerniają wasze dobre postępowanie w Chrystusie, zostali zawstydzeni w tym, w czym was oczerniają.
(3:17) Lepiej bowiem, jeśli taka jest wola Boga, cierpieć za czynienie dobra niż za czynienie zła.
(3:18) Gdyż i Chrystus raz umarł za nasze grzechy, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przyprowadzić do Boga; uśmiercony wprawdzie w ciele, lecz ożywiony w duchu.
(3:19) W nim też poszedł i głosił duchom będącym w więzieniu,
(3:20) które niegdyś były nieposłuszne, gdy za dni Noego cierpliwość Boga oczekiwała, podczas budowy arki, w której niewielu, to jest osiem dusz, zostało ocalonych przez wodę.
(3:21) Jej odpowiednik – chrzest – teraz i was zbawia; nie jako usunięcie brudu z ciała, lecz jako prośba dobrego sumienia do Boga przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa,
(3:22) który jest po prawicy Boga, wstąpiwszy do nieba, po tym jak zostali Mu poddani aniołowie, władze i moce; pochłonąwszy śmierć, abyśmy stali się dziedzicami życia wiecznego.
4
(4:1) Skoro więc Chrystus cierpiał w ciele, i wy uzbrójcie się tą samą myślą; ponieważ kto cierpiał w ciele, zaprzestał grzechu,
(4:2) aby pozostały czas życia w ciele przeżyć już nie według ludzkich pożądliwości, lecz według woli Boga.
(4:3) Wystarczy bowiem miniony czas na pełnienie woli pogan przez tych, którzy żyli w rozwiązłości, pożądliwościach, pijaństwie, hulankach, ucztach, pijatykach i bezbożnym bałwochwalstwie.
(4:4) Dziwią się oni, że nie biegniecie z nimi ku tej samej powodzi rozwiązłości, i bluźnią.
(4:5) Oni zdadzą sprawę Temu, który jest gotów sądzić żywych i umarłych.
(4:6) Dlatego bowiem także umarłym została zwiastowana Ewangelia, aby wprawdzie zostali osądzeni według ludzi w ciele, lecz żyli według Boga w duchu.
(4:7) Koniec zaś wszystkiego się przybliżył. Bądźcie więc roztropni i czuwajcie w modlitwach.
(4:8) Przede wszystkim miejcie między sobą wytrwałą wzajemną miłość, ponieważ miłość zakrywa mnóstwo grzechów.
(4:9) Okazujcie sobie wzajemnie gościnność bez szemrania.
(4:10) Każdy, jak otrzymał dar łaski, niech nim służy drugim jako dobrzy szafarze różnorakiej łaski Boga.
(4:11) Jeśli ktoś mówi, niech mówi jak słowa Boga; jeśli ktoś służy, niech służy z mocy, której udziela Bóg, aby we wszystkim był uwielbiony Bóg przez Jezusa Chrystusa. Jemu chwała i panowanie na wieki wieków. Amen.
(4:12) Umiłowani, nie dziwcie się ogniowi doświadczenia, który was spotyka dla wypróbowania, jakby was spotykało coś niezwykłego.
(4:13) Lecz radujcie się, o ile uczestniczycie w cierpieniach Chrystusa, abyście także przy objawieniu Jego chwały radowali się i weselili.
(4:14) Jeśli jesteście znieważani z powodu imienia Chrystusa, błogosławieni jesteście, ponieważ Duch chwały i mocy, Duch Boga, spoczywa na was.
(4:15) Niech jednak nikt z was nie cierpi jako zabójca albo złodziej, albo złoczyńca, albo jako ten, kto wtrąca się w cudze sprawy.
(4:16) Jeśli zaś cierpi jako chrześcijanin, niech się nie wstydzi, lecz niech wielbi Boga z tego powodu.
(4:17) Nadszedł bowiem czas, aby sąd rozpoczął się od domu Boga. A jeśli najpierw od nas, jaki będzie koniec tych, którzy nie są posłuszni Ewangelii Boga?
(4:18) A jeśli sprawiedliwy z trudem będzie zbawiony, gdzie się znajdzie bezbożny i grzesznik?
(4:19) Dlatego także ci, którzy cierpią zgodnie z wolą Boga, niech powierzają swoje dusze wiernemu Stwórcy, czyniąc dobro.
5
(5:1) Starszych więc, którzy są pośród was, proszę jako współstarszy i świadek cierpień Chrystusa oraz uczestnik chwały, która ma się objawić:
(5:2) Paście Bożą trzodę, która jest pośród was, sprawując nad nią pieczę nie z przymusu, lecz dobrowolnie według Boga; nie dla niegodziwego zysku, lecz z ochotą.
(5:3) Nie jako panujący nad powierzonymi wam działami, lecz stając się z serca wzorem dla trzody.
(5:4) A gdy objawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.
(5:5) Podobnie młodsi, bądźcie poddani starszym. Wszyscy zaś wobec siebie przyobleczcie się w pokorę, ponieważ Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym daje łaskę.
(5:6) Uniżcie się więc pod potężną ręką Boga, aby was wywyższył we właściwym czasie.
(5:7) Wszelką swoją troskę zrzućcie na Niego, ponieważ On troszczy się o was.
(5:8) Bądźcie trzeźwi i czuwajcie. Wasz przeciwnik, diabeł, krąży jak lew ryczący, szukając, kogo by pożreć.
(5:9) Przeciwstawcie się mu mocni w wierze, wiedząc, że te same cierpienia stają się udziałem waszego braterstwa na świecie.
(5:10) Bóg zaś wszelkiej łaski, który powołał was do swojej wiecznej chwały w Chrystusie Jezusie, po krótkim cierpieniu sam was udoskonali, utwierdzi, umocni i ugruntuje.
(5:11) Jemu chwała i panowanie na wieki wieków. Amen.
(5:12) Przez Sylwana, wiernego, jak sądzę, brata, napisałem wam krótko, napominając i zaświadczając, że to jest prawdziwa łaska Boga, w której trwacie.
(5:13) Pozdrawia was współwybrana wspólnota w Babilonie oraz Marek, mój syn.
(5:14) Pozdrówcie się nawzajem świętym pocałunkiem. Łaska wam wszystkim, którzy jesteście w Chrystusie Jezusie. Amen.