Biblia Hosanna
1 Tymoteusza
1
(1:1) Paweł, Apostoł Jezusa Chrystusa z nakazu Boga, naszego Zbawiciela, i Chrystusa Jezusa, naszej nadziei,
(1:2) do Tymoteusza, umiłowanego syna w wierze. Łaska, miłosierdzie i pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, naszego Pana.
(1:3) Jak prosiłem cię, abyś pozostał w Efezie, gdy udawałem się do Macedonii, tak teraz polecam ci nakazać niektórym, aby nie nauczali inaczej
(1:4) ani nie zajmowali się baśniami i niekończącymi się rodowodami, które raczej wywołują spory niż służą Bożemu dziełu opartemu na wierze.
(1:5) Celem zaś tego nakazu jest miłość płynąca z czystego serca, dobrego sumienia i nieobłudnej wiary.
(1:6) Niektórzy, odstąpiwszy od tego, zwrócili się ku próżnej gadaninie,
(1:7) chcąc być nauczycielami Prawa, choć nie rozumieją ani tego, co mówią, ani tego, o czym stanowczo twierdzą.
(1:8) Wiemy zaś, że Prawo jest dobre, jeśli ktoś właściwie się nim posługuje,
(1:9) wiedząc, że Prawo nie jest ustanowione dla sprawiedliwego, lecz dla bezprawnych i nieposłusznych, bezbożnych i grzeszników, niegodziwych i skalanych, ojcobójców i matkobójców, zabójców,
(1:10) rozpustników, mężczyzn współżyjących z mężczyznami, handlarzy ludźmi, kłamców, krzywoprzysięzców i wszystkiego, co sprzeciwia się zdrowej nauce,
(1:11) zgodnej z Ewangelią chwały błogosławionego Boga, która została mi powierzona.
(1:12) Dziękuję Temu, który mnie umocnił, Chrystusowi Jezusowi, naszemu Panu, że uznał mnie za godnego zaufania, ustanawiając mnie do posługi,
(1:13) chociaż wcześniej byłem bluźniercą, prześladowcą i człowiekiem gwałtownym. Dostąpiłem jednak miłosierdzia, ponieważ działałem z nieświadomości, w niewierze.
(1:14) Obficie zaś wylała się łaska naszego Pana wraz z wiarą i miłością, które są w Chrystusie Jezusie.
(1:15) Wiarygodne jest to słowo i godne pełnego przyjęcia: Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników, z których ja jestem pierwszy.
(1:16) Lecz właśnie dlatego dostąpiłem miłosierdzia, aby na mnie pierwszym Chrystus Jezus okazał całą swoją cierpliwość jako przykład dla tych, którzy uwierzą w Niego ku życiu wiecznemu.
(1:17) Królowi wieków, nieśmiertelnemu, niewidzialnemu, jedynemu Bogu niech będzie cześć i chwała na wieki wieków. Amen.
(1:18) Ten nakaz powierzam ci, synu Tymoteuszu, zgodnie z wcześniejszymi proroctwami o tobie, abyś, opierając się na nich, toczył dobrą walkę,
(1:19) zachowując wiarę i dobre sumienie. Niektórzy odrzucili je i rozbili się w wierze jak okręt,
(1:20) do których należą Hymenajos i Aleksander. Wydałem ich szatanowi, aby nauczyli się nie bluźnić.
2
(2:1) Zachęcam więc przede wszystkim, aby zanoszono prośby, modlitwy, błagania i dziękczynienia za wszystkich ludzi,
(2:2) za królów i za wszystkich sprawujących władzę, abyśmy mogli prowadzić życie ciche i spokojne, z całą pobożnością i godnością.
(2:3) Jest to bowiem dobre i miłe przed Bogiem, naszym Zbawicielem,
(2:4) który pragnie, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.
(2:5) Jeden jest bowiem Bóg i jeden pośrednik między Bogiem a ludźmi – człowiek, Chrystus Jezus,
(2:6) który wydał samego siebie na okup za wszystkich, jako świadectwo we właściwym czasie.
(2:7) Dla tego zostałem ustanowiony głosicielem i Apostołem – mówię prawdę, nie kłamię – nauczycielem pogan w wierze i prawdzie.
(2:8) Chcę więc, aby mężczyźni modlili się na każdym miejscu, wznosząc czyste ręce, bez gniewu i sporów.
(2:9) Podobnie kobiety niech zdobią się skromnym strojem, z wstydliwością i umiarem, nie misternymi fryzurami, złotem, perłami ani kosztownymi szatami,
(2:10) lecz tym, co przystoi kobietom wyznającym pobożność, czyli dobrymi uczynkami.
(2:11) Kobieta niech uczy się w milczeniu, z całkowitą uległością.
(2:12) Nie pozwalam zaś kobiecie nauczać ani mieć władzy nad mężczyzną, lecz ma zachowywać milczenie.
(2:13) Adam bowiem został ukształtowany pierwszy, potem Ewa.
(2:14) I nie Adam został zwiedziony, lecz kobieta, zwiedziona, popadła w przestępstwo.
(2:15) Zostanie jednak zbawiona przez macierzyństwo, jeśli wytrwa w wierze, miłości i świętości wraz z umiarem.
3
(3:1) Wiarygodne jest to słowo: jeśli ktoś pragnie urzędu biskupa, pragnie dobrego dzieła.
(3:2) Biskup powinien więc być nienaganny, mąż jednej żony, trzeźwy, roztropny, godny szacunku, skromny, gościnny i zdolny do nauczania,
(3:3) nieoddający się winu, nieskłonny do przemocy, lecz łagodny, nieskory do sporów, niechciwy.
(3:4) Powinien dobrze zarządzać własnym domem, utrzymując dzieci w posłuszeństwie z całą godnością.
(3:5) Jeśli bowiem ktoś nie potrafi kierować własnym domem, jak będzie troszczył się o Kościół Boży?
(3:6) Nie powinien być nowo nawrócony, aby uniesiony pychą nie popadł w taki sam wyrok jak diabeł.
(3:7) Powinien też cieszyć się dobrą opinią u tych, którzy są poza Kościołem, aby nie popadł w hańbę i sidła diabła.
(3:8) Podobnie diakoni powinni być godni szacunku, nieobłudni, nieoddający się nadmiernie winu i niegoniący za niegodziwym zyskiem,
(3:9) zachowując tajemnicę wiary w czystym sumieniu.
(3:10) Także oni niech będą najpierw wypróbowani, a potem niech pełnią posługę, jeśli są bez zarzutu.
(3:11) Podobnie kobiety powinny być godne szacunku, nieoszczercze, trzeźwe i wierne we wszystkim.
(3:12) Diakoni niech będą mężami jednej żony, dobrze kierującymi swoimi dziećmi i własnymi domami.
(3:13) Ci bowiem, którzy dobrze pełnią posługę, zyskują sobie zaszczytne stanowisko i wielką śmiałość w wierze, która jest w Chrystusie Jezusie.
(3:14) Piszę ci to, mając nadzieję, że wkrótce do ciebie przyjdę.
(3:15) Gdybym jednak się opóźnił, chcę, abyś wiedział, jak należy postępować w domu Bożym, którym jest Kościół Boga żywego, filar i podpora prawdy.
(3:16) A bez wątpienia wielka jest tajemnica pobożności: objawił się w ciele, został usprawiedliwiony w duchu, ukazał się aniołom, był głoszony poganom, uwierzono w Niego na świecie, został wzięty do chwały.
4
(4:1) Duch zaś wyraźnie mówi, że w czasach ostatecznych niektórzy odstąpią od wiary, zwracając się ku duchom zwodniczym i naukom demonów,
(4:2) przez obłudę ludzi głoszących kłamstwo, którzy mają własne sumienie napiętnowane jakby wypalone.
(4:3) Zabraniają oni zawierania małżeństw i nakazują powstrzymywać się od pokarmów, które Bóg stworzył, aby wierzący i ci, którzy poznali prawdę, przyjmowali je z dziękczynieniem.
(4:4) Każde bowiem stworzenie Boże jest dobre i niczego nie należy odrzucać, jeśli jest przyjmowane z dziękczynieniem,
(4:5) gdyż zostaje uświęcone przez słowo Boże i modlitwę.
(4:6) Przedstawiając to braciom, będziesz dobrym sługą Chrystusa Jezusa, karmionym słowami wiary i dobrej nauki, za którą poszedłeś.
(4:7) Unikaj natomiast bezbożnych i babskich baśni. Ćwicz się zaś w pobożności.
(4:8) Ćwiczenie cielesne przynosi niewielki pożytek, natomiast pobożność jest pożyteczna we wszystkim, mając obietnicę życia obecnego i przyszłego.
(4:9) Wiarygodne jest to słowo i godne pełnego przyjęcia.
(4:10) Dlatego właśnie trudzimy się i znosimy zniewagi, ponieważ pokładamy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących.
(4:11) To nakazuj i tego nauczaj.
(4:12) Niech nikt nie lekceważy twojej młodości, lecz bądź wzorem dla wiernych w słowie, postępowaniu, miłości, wierze i czystości.
(4:13) Dopóki nie przyjdę, przykładaj się do czytania, zachęcania i nauczania.
(4:14) Nie zaniedbuj daru łaski, który jest w tobie, a który został ci dany przez proroctwo wraz z nałożeniem rąk prezbiterów.
(4:15) Nad tym rozmyślaj, temu się poświęcaj, aby twój postęp był widoczny dla wszystkich.
(4:16) Uważaj na siebie i na naukę. Trwaj w tym, bo czyniąc to, zbawisz zarówno samego siebie, jak i tych, którzy cię słuchają.
5
(5:1) Starszego mężczyzny nie strofuj surowo, lecz napominaj go jak ojca; młodszych zaś jak braci;
(5:2) starsze kobiety jak matki, młodsze jak siostry, z wszelką czystością.
(5:3) Otaczaj czcią wdowy, które są rzeczywiście wdowami.
(5:4) Jeśli zaś jakaś wdowa ma dzieci lub wnuki, niech one najpierw nauczą się okazywać pobożność wobec własnego domu i odpłacać rodzicom tym, co im się należy; to bowiem jest miłe przed Bogiem.
(5:5) Ta zaś, która jest rzeczywiście wdową i pozostała samotna, pokłada nadzieję w Bogu i trwa w błaganiach oraz modlitwach dniem i nocą.
(5:6) Natomiast ta, która oddaje się rozkoszom, za życia jest umarła.
(5:7) To również nakazuj, aby byli bez zarzutu.
(5:8) Jeśli zaś ktoś nie troszczy się o swoich, a zwłaszcza o domowników, wyparł się wiary i jest gorszy od niewierzącego.
(5:9) Na listę wdów niech będzie wpisana ta, która ma nie mniej niż sześćdziesiąt lat i była żoną jednego męża,
(5:10) mająca świadectwo dobrych uczynków: jeśli wychowała dzieci, jeśli okazywała gościnność, jeśli obmywała nogi świętym, jeśli wspierała cierpiących w ucisku, jeśli oddawała się wszelkiemu dobremu dziełu.
(5:11) Młodszych zaś wdów nie wpisuj; gdy bowiem ich zmysłowe pragnienia odciągają je od Chrystusa, chcą wychodzić za mąż,
(5:12) ściągając na siebie potępienie, ponieważ odrzuciły pierwszą wierność.
(5:13) Przy tym uczą się bezczynności, chodząc od domu do domu; i są nie tylko bezczynne, lecz także gadatliwe i wścibskie, mówiąc to, czego mówić nie należy.
(5:14) Chcę więc, aby młodsze wychodziły za mąż, rodziły dzieci, prowadziły dom i nie dawały przeciwnikowi żadnej sposobności do znieważania.
(5:15) Niektóre bowiem już odwróciły się i poszły za szatanem.
(5:16) Jeśli jakiś wierzący lub wierząca ma wdowy w swojej rodzinie, niech im pomaga, aby Kościół nie był obciążony i mógł wspierać te, które są rzeczywiście wdowami.
(5:17) Prezbiterzy, którzy dobrze przewodzą, niech będą uważani za godnych podwójnej czci, zwłaszcza ci, którzy trudzą się głoszeniem słowa i nauczaniem.
(5:18) Mówi bowiem Pismo: Nie zawiążesz pyska wołowi młócącemu. I: Godzien jest pracownik swojej zapłaty.
(5:19) Przeciw prezbiterowi nie przyjmuj oskarżenia, chyba że na podstawie dwóch albo trzech świadków.
(5:20) Tych, którzy grzeszą, upominaj wobec wszystkich, aby i pozostali odczuwali bojaźń.
(5:21) Zaklinam cię przed Bogiem i Chrystusem Jezusem, i wybranymi aniołami, abyś tego przestrzegał bez uprzedzenia, nie czyniąc niczego ze stronniczości.
(5:22) Na nikogo zbyt pospiesznie nie wkładaj rąk ani nie miej udziału w cudzych grzechach. Samego siebie zachowuj czystym.
(5:23) Nie pij już samej wody, lecz używaj trochę wina ze względu na swój żołądek i częste twoje dolegliwości.
(5:24) Grzechy niektórych ludzi są jawne i wyprzedzają ich na sąd, za innymi zaś idą dopiero później.
(5:25) Podobnie jawne są dobre uczynki, a i te, które takimi nie są, nie mogą pozostać ukryte.
6
(6:1) Wszyscy, którzy są pod jarzmem jako niewolnicy, niech uważają swoich panów za godnych wszelkiej czci, aby imię Pana i nauka nie były bluźnione.
(6:2) Ci zaś, którzy mają panów wierzących, niech ich nie lekceważą dlatego, że są braćmi, lecz niech tym gorliwiej im służą, ponieważ są wierzący i umiłowani, uczestniczący w dobrodziejstwie. Tego nauczaj i do tego zachęcaj.
(6:3) Jeśli ktoś naucza inaczej i nie trzyma się zdrowych słów Pana naszego Jezusa Chrystusa oraz nauki zgodnej z pobożnością,
(6:4) jest pyszny, nic nie rozumie, lecz choruje na dociekania i spory o słowa, z których rodzą się zawiść, kłótnie, bluźnierstwa i złe podejrzenia,
(6:5) nieustanne sprzeczki ludzi o zepsutym umyśle, pozbawionych prawdy, którzy sądzą, że pobożność jest źródłem zysku.
(6:6) Wielkim zaś zyskiem jest pobożność połączona z poprzestawaniem na tym, co wystarcza.
(6:7) Niczego bowiem nie przynieśliśmy na ten świat i bez wątpienia niczego nie możemy z niego wynieść.
(6:8) Mając więc pożywienie i odzienie, na tym poprzestawajmy.
(6:9) Ci natomiast, którzy chcą się bogacić, wpadają w pokusę i sidło diabła oraz w liczne nierozumne i szkodliwe pożądania, które pogrążają ludzi w zgubie i zatraceniu.
(6:10) Korzeniem bowiem wszelkiego zła jest chciwość; dążąc do niej, niektórzy odstąpili od wiary i przeszyli samych siebie wieloma boleściami.
(6:11) Ty zaś, człowieku Boży, uciekaj od tego, a dąż do sprawiedliwości, pobożności, wiary, miłości, cierpliwości i łagodności.
(6:12) Walcz dobry bój wiary, uchwyć się życia wiecznego, do którego zostałeś powołany i wyznałeś dobre wyznanie wobec wielu świadków.
(6:13) Nakazuję ci przed Bogiem, który wszystko ożywia, i przed Chrystusem Jezusem, który złożył dobre wyznanie przed Poncjuszem Piłatem,
(6:14) abyś zachował przykazanie bez skazy i bez zarzutu aż do objawienia się Pana naszego Jezusa Chrystusa,
(6:15) które we właściwym czasie ukaże błogosławiony i jedyny Władca, Król królów i Pan panujących,
(6:16) który jedynie posiada nieśmiertelność i mieszka w światłości niedostępnej; którego żaden z ludzi nie widział ani widzieć nie może. Jemu cześć i wieczne panowanie. Amen.
(6:17) Bogatym tego świata nakazuj, aby nie byli wyniośli i nie pokładali nadziei w niepewnym bogactwie, lecz w Bogu żywym, który obficie dostarcza nam wszystkiego do używania.
(6:18) Niech czynią dobro, bogacą się w dobre uczynki, będą hojni i chętni do dzielenia się,
(6:19) gromadząc sobie dobry fundament na przyszłość, aby uchwycili prawdziwe życie.
(6:20) O Tymoteuszu, strzeż powierzonego ci depozytu, unikając bezbożnej pustej mowy i sprzecznych twierdzeń fałszywie tak zwanej wiedzy,
(6:21) którą niektórzy wyznając, odpadli od wiary. Łaska z tobą. Amen.