Biblia Hosanna
2 Piotra
1
(1:1) Szymon Piotr, sługa i Apostoł Jezusa Chrystusa, do tych, którzy otrzymali w udziale wiarę równie cenną jak nasza, dzięki sprawiedliwości naszego Boga i Zbawiciela Jezusa Chrystusa.
(1:2) Łaska wam i pokój niech się pomnażają przez poznanie Boga i Chrystusa Jezusa, naszego Pana.
(1:3) Jego Boska moc obdarowała nas wszystkim, co służy życiu i pobożności, przez poznanie Tego, który powołał nas własną chwałą i mocą.
(1:4) Przez nie dał nam największe i najcenniejsze obietnice, abyście dzięki nim stali się uczestnikami Boskiej natury, uniknąwszy skażenia, jakie na świecie powoduje pożądliwość.
(1:5) Wy zaś, dokładając wszelkiej gorliwości, dodajcie do waszej wiary cnotę, do cnoty zaś poznanie,
(1:6) do poznania powściągliwość, do powściągliwości wytrwałość, do wytrwałości pobożność,
(1:7) do pobożności miłość braterską, a do miłości braterskiej miłość.
(1:8) Jeśli bowiem te przymioty są w was i obfitują, nie dopuszczą, abyście byli bezczynni i bezowocni w poznaniu naszego Pana Jezusa Chrystusa.
(1:9) Kto zaś ich nie ma, jest ślepy i po omacku chodzi, zapominając o oczyszczeniu z dawnych swoich grzechów.
(1:10) Dlatego, bracia, tym bardziej starajcie się przez dobre uczynki umocnić wasze powołanie i wybranie. Czyniąc to, nigdy się nie potkniecie.
(1:11) Tak bowiem hojnie zostanie wam otwarte wejście do wiecznego królestwa naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa.
(1:12) Dlatego zawsze będę wam o tym przypominał, chociaż to wiecie i jesteście utwierdzeni w obecnej prawdzie.
(1:13) Uważam za słuszne, dopóki przebywam w tym namiocie ciała, pobudzać was przez przypominanie.
(1:14) Wiem bowiem, że rychło nastąpi złożenie mojego namiotu, jak i nasz Pan Jezus Chrystus mi oznajmił.
(1:15) Dołożę też starań, abyście po moim odejściu mogli zawsze o tym pamiętać.
(1:16) Nie poszliśmy bowiem za zręcznie wymyślonymi baśniami, gdy oznajmiliśmy wam moc i przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa, lecz byliśmy naocznymi świadkami Jego wielkości.
(1:17) Otrzymał bowiem od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy z majestatycznej chwały doszedł do Niego taki głos: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie; Jego słuchajcie”.
(1:18) A my słyszeliśmy ten głos przyniesiony z nieba, gdy byliśmy z Nim na świętej górze.
(1:19) Mamy też jeszcze mocniejsze słowo prorockie. Dobrze czynicie, trzymając się go jak lampy świecącej w ciemnym miejscu, aż zaświta dzień i jutrzenka wzejdzie w waszych sercach.
(1:20) To przede wszystkim wiedząc, że żadne proroctwo Pisma nie podlega prywatnemu wyjaśnieniu.
(1:21) Nigdy bowiem proroctwo nie zostało przyniesione z woli człowieka, lecz święci Boży ludzie przemawiali, natchnieni przez Ducha Świętego.
2
(2:1) Byli jednak także fałszywi prorocy wśród ludu, jak i wśród was będą fałszywi nauczyciele, którzy wprowadzą zgubne herezje i zaprą się Pana, który ich odkupił, sprowadzając na siebie rychłą zgubę.
(2:2) Wielu pójdzie za ich rozwiązłością, a z ich powodu droga prawdy będzie znieważana.
(2:3) Z chciwości będą was wykorzystywać zmyślonymi słowami. Lecz ich wyrok od dawna nie ustaje, a ich zguba nie drzemie.
(2:4) Jeśli bowiem Bóg nie oszczędził aniołów, którzy zgrzeszyli, lecz strąciwszy ich do Tartaru, wydał ich więzom ciemności, aby byli zachowani na sąd,
(2:5) i nie oszczędził dawnego świata, lecz zachował Noego, ósmego z rzędu, głosiciela sprawiedliwości, sprowadzając potop na świat bezbożnych,
(2:6) a miasta Sodomy i Gomory obrócił w popiół i skazał na zagładę, czyniąc z nich przykład dla tych, którzy później mieli żyć bezbożnie,
(2:7) a sprawiedliwego Lota, udręczonego rozwiązłym postępowaniem bezbożników, wybawił.
(2:8) Ten sprawiedliwy bowiem, mieszkając pośród nich, dzień po dniu dręczył swoją sprawiedliwą duszę tym, co widział i słyszał o ich niegodziwych czynach.
(2:9) Wie więc Pan, jak pobożnych wybawiać z próby, a niesprawiedliwych zachować na dzień sądu, aby ponieśli karę.
(2:10) Zwłaszcza tych, którzy idą za ciałem w pożądliwości nieczystości i gardzą zwierzchnością. Zuchwali, samowolni, nie boją się bluźnić godnościom.
(2:11) Tymczasem aniołowie, chociaż są więksi mocą i potęgą, nie wydają przeciw nim bluźnierczego wyroku przed Panem.
(2:12) Oni zaś, jak nierozumne zwierzęta, z natury przeznaczone do schwytania i zagłady, bluźniąc temu, czego nie rozumieją, zginą we własnym zepsuciu.
(2:13) Odbiorą zapłatę za swoją nieprawość. Za rozkosz uważają oddawanie się uciechom za dnia. Są hańbą i zmazą, pławiąc się w swoich oszustwach podczas wspólnych uczt z wami.
(2:14) Mają oczy pełne cudzołóstwa i nienasycone grzechem. Zwodzą dusze niestałe, mają serce wyćwiczone w chciwości — są dziećmi przekleństwa.
(2:15) Opuściwszy prostą drogę, zbłądzili, idąc drogą Balaama, syna Bosora, który umiłował zapłatę za nieprawość.
(2:16) Został jednak upomniany za swoje przestępstwo: nieme zwierzę juczne, przemawiając ludzkim głosem, powstrzymało szaleństwo proroka.
(2:17) Są oni źródłami bez wody i mgłami pędzonymi przez wichurę; dla nich zachowana jest ciemność mroku.
(2:18) Wypowiadając bowiem wyniosłe słowa próżności, nęcą pożądliwościami ciała i rozwiązłością tych, którzy dopiero co uciekli od żyjących w błędzie.
(2:19) Obiecują im wolność, sami będąc niewolnikami zepsucia. Bo przez co ktoś został pokonany, temu też jest poddany w niewolę.
(2:20) Jeśli bowiem, uniknąwszy skażeń świata przez poznanie naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa, znowu dają się w nie uwikłać i zostają pokonani, ich stan końcowy staje się gorszy od pierwszego.
(2:21) Lepiej bowiem byłoby dla nich nie poznać drogi sprawiedliwości, niż po jej poznaniu odwrócić się od przekazanego im świętego przykazania.
(2:22) Spotkało ich to, o czym mówi prawdziwe przysłowie: „Pies wrócił do swoich wymiocin” oraz: „Umyta świnia znowu tarza się w błocie”.
3
(3:1) Oto, umiłowani, piszę do was już drugi list, w których przez przypomnienie pobudzam wasz szczery umysł,
(3:2) abyście pamiętali słowa wcześniej wypowiedziane przez świętych proroków oraz przykazanie Pana i Zbawiciela przekazane przez waszych Apostołów.
(3:3) To przede wszystkim wiedzcie, że w dniach ostatecznych przyjdą szydercy, żyjący według własnych pożądliwości,
(3:4) mówiący: Gdzie jest obietnica Jego przyjścia? Odkąd bowiem ojcowie zasnęli, wszystko trwa tak samo od początku stworzenia.
(3:5) Umyślnie bowiem nie chcą wiedzieć, że od dawna istniały niebiosa i ziemia, która z wody i przez wodę została utworzona słowem Boga.
(3:6) Przez nie ówczesny świat, zalany wodą, zginął.
(3:7) Obecne zaś niebiosa i ziemia tym samym słowem są zachowane dla ognia na dzień sądu i zagłady bezbożnych ludzi.
(3:8) Niech jednak to jedno nie będzie przed wami ukryte, umiłowani: że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień.
(3:9) Pan nie zwleka z wypełnieniem swojej obietnicy, jak niektórzy uważają, że zwleka, lecz okazuje cierpliwość względem was, nie chcąc, aby ktokolwiek zginął, lecz aby wszyscy przyszli do nawrócenia.
(3:10) Dzień Pański nadejdzie jednak jak złodziej. Wtedy niebiosa przeminą z wielkim hukiem, żywioły rozpalone stopnieją, a ziemia i dzieła, które są na niej, zostaną spalone.
(3:11) Skoro więc to wszystko ma ulec zagładzie, jakże święte i pobożne powinno być wasze postępowanie,
(3:12) gdy oczekujecie i przyspieszacie nadejście dnia Bożego, przez który płonące niebiosa się rozpadną, a żywioły stopnieją od żaru ognia?
(3:13) My jednak, zgodnie z Jego obietnicą, oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość.
(3:14) Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, aby znalazł was bez skazy i nienagannych, trwających w pokoju.
(3:15) Cierpliwość zaś naszego Pana uważajcie za zbawienie, jak również napisał wam nasz umiłowany brat Paweł według danej mu mądrości.
(3:16) Tak też mówi o tym we wszystkich swoich listach. Są w nich pewne rzeczy trudne do zrozumienia, które ludzie niewykształceni i niestali przekręcają, podobnie jak i pozostałe Pisma, ku własnej zgubie.
(3:17) Wy więc, bracia, wiedząc o tym wcześniej, strzeżcie się, abyście zwiedzeni błędem bezbożnych nie odpadli od własnej stałości.
(3:18) Wzrastajcie natomiast w łasce i poznaniu naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa. Jemu chwała teraz i aż po dzień wieczności. Amen.