Biblia Hosanna
Efezjan
1
(1:1) Paweł, Apostoł Jezusa Chrystusa z woli Boga, do wszystkich świętych, którzy są w Efezie, i wiernych w Chrystusie Jezusie.
(1:2) Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.
(1:3) Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który pobłogosławił nas wszelkim duchowym błogosławieństwem w niebiosach w Chrystusie,
(1:4) jak wybrał nas w Nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem w miłości.
(1:5) Przeznaczył nas do przybrania za synów przez Jezusa Chrystusa dla siebie, według postanowienia swojej woli,
(1:6) ku czci chwały swojej łaski, którą obdarzył nas w swoim umiłowanym Synu.
(1:7) W Nim mamy odkupienie przez Jego krew, odpuszczenie grzechów według bogactwa Jego łaski,
(1:8) która obficie została nam udzielona we wszelkiej mądrości i roztropności.
(1:9) Oznajmił nam tajemnicę swojej woli według swego upodobania, które postanowił w Nim,
(1:10) dla wykonania w pełni czasów, aby odnowić wszystko w Chrystusie, to, co jest w niebiosach, i to, co jest na ziemi, w Nim.
(1:11) W Nim także i my zostaliśmy powołani, przeznaczeni według postanowienia Tego, który sprawia wszystko według zamysłu swojej woli,
(1:12) abyśmy byli ku czci Jego chwały, my, którzy wcześniej złożyliśmy nadzieję w Chrystusie.
(1:13) W Nim i wy, gdy usłyszeliście słowo prawdy, Ewangelię waszego zbawienia, w którą gdy uwierzyliście, zostaliście opieczętowani obiecanym Duchem Świętym,
(1:14) który jest zadatkiem naszego dziedzictwa aż do odkupienia nabytej własności, ku czci Jego chwały.
(1:15) Dlatego i ja, słysząc o waszej wierze w Pana Jezusa i o miłości do wszystkich świętych,
(1:16) nie przestaję dziękować za was, wspominając was w moich modlitwach,
(1:17) aby Bóg naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w poznaniu Jego,
(1:18) oświeciwszy oczy waszego serca, abyście poznali, jaka jest nadzieja Jego powołania i jakie jest bogactwo chwały Jego dziedzictwa w świętych,
(1:19) i jak niezmierna jest wielkość Jego mocy względem nas, którzy wierzymy, według działania potęgi Jego mocy,
(1:20) którą okazał w Chrystusie, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy w niebiosach,
(1:21) ponad wszelką zwierzchnością i władzą, i mocą, i panowaniem, i ponad wszelkie imię, które jest wymieniane nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym.
(1:22) I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił Głową nad całym Kościołem,
(1:23) który jest Jego ciałem i pełnią Tego, który wszystko we wszystkim wypełnia.
2
(2:1) I was, gdy byliście martwi przez wasze występki i grzechy,
(2:2) w których niegdyś postępowaliście według tego świata, według księcia, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach nieposłuszeństwa.
(2:3) Wśród nich i my wszyscy niegdyś żyliśmy w pożądliwościach naszego ciała, spełniając zachcianki ciała i myśli, i z natury byliśmy dziećmi gniewu, jak i pozostali.
(2:4) Lecz Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, przez swoją wielką miłość, którą nas umiłował,
(2:5) i gdy byliśmy umarli z powodu grzechów, ożywił nas razem z Chrystusem — Jego łaską jesteście zbawieni —
(2:6) i razem z Nim wskrzesił oraz razem posadził w niebiosach w Chrystusie Jezusie,
(2:7) aby w nadchodzących wiekach ukazać przemożne bogactwo swojej łaski przez dobroć względem nas w Chrystusie Jezusie.
(2:8) Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to nie pochodzi z was, lecz jest darem Boga.
(2:9) Nie z uczynków, aby nikt się nie chlubił.
(2:10) Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, które Bóg wcześniej przygotował, abyśmy w nich postępowali.
(2:11) Dlatego pamiętajcie, że wy, niegdyś poganie według ciała, zwani nieobrzezaniem przez tych, którzy nazywają się obrzezaniem dokonanym ręką na ciele,
(2:12) byliście w owym czasie bez Chrystusa, wyłączeni ze społeczności Izraela, obcy przymierzom obietnicy, niemający nadziei i bez Boga na tym świecie.
(2:13) Teraz jednak w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa.
(2:14) On bowiem jest naszym pokojem. On z dwojga uczynił jedno i zburzył rozdzielający mur wrogości w swoim ciele.
(2:15) Zniósł Prawo przykazań wyrażonych w przepisach, aby z dwóch stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, czyniąc pokój,
(2:16) i pojednać obydwu z Bogiem w jednym Ciele przez krzyż, uśmierciwszy na nim wrogość.
(2:17) A przyszedłszy, zwiastował pokój wam, którzy byliście daleko, i pokój tym, którzy byli blisko.
(2:18) Przez Niego bowiem jedni i drudzy mamy dostęp do Ojca w jednym Duchu.
(2:19) Nie jesteście więc już obcymi ani przybyszami, lecz współobywatelami świętych i domownikami Boga.
(2:20) Jesteście zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, którego kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus.
(2:21) W Nim cała budowla, harmonijnie zespolona, wzrasta w świętą świątynię w Panu.
(2:22) W Nim i wy razem się budujecie na mieszkanie Boga w Duchu.
3
(3:1) Z tego powodu ja, Paweł, więzień Chrystusa Jezusa za was, pogan,
(3:2) jeśli tylko słyszeliście o powierzeniu mi łaski Bożej, która została mi dana dla was,
(3:3) że przez objawienie została mi oznajmiona tajemnica, jak o niej wcześniej krótko napisałem.
(3:4) Czytając to, możecie zrozumieć moje poznanie tajemnicy Chrystusa,
(3:5) która w innych pokoleniach nie została oznajmiona synom ludzkim tak, jak teraz została objawiona Jego świętym Apostołom i Prorokom w Duchu,
(3:6) że poganie są współdziedzicami, współczłonkami Ciała i współuczestnikami Jego obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię.
(3:7) Jej sługą stałem się według daru łaski Bożej, danej mi przez działanie Jego mocy.
(3:8) Mnie, najmniejszemu ze wszystkich świętych, została dana ta łaska, abym poganom głosił Ewangelię o niezgłębionym bogactwie Chrystusa
(3:9) i oświecił wszystkich, jak wielka jest tajemnica ukryta od wieków w Bogu, który wszystko stworzył,
(3:10) aby teraz przez Kościół została oznajmiona zwierzchnościom i władzom w niebiosach wieloraka mądrość Boga,
(3:11) zgodnie z odwiecznym postanowieniem, które wykonał w Chrystusie Jezusie, naszym Panu.
(3:12) W Nim mamy śmiałość i pewny dostęp przez wiarę w Niego.
(3:13) Dlatego proszę, abyście nie upadali na duchu z powodu moich utrapień za was, które są waszą chwałą.
(3:14) Z tego powodu zginam moje kolana przed Ojcem Pana naszego Jezusa Chrystusa,
(3:15) od którego bierze nazwę wszelkie ojcostwo w niebie i na ziemi,
(3:16) aby według bogactwa swojej chwały dał wam przez swego Ducha zostać umocnionymi mocą w wewnętrznym człowieku,
(3:17) aby Chrystus przez wiarę zamieszkał w waszych sercach; abyście, zakorzenieni i ugruntowani w miłości,
(3:18) mogli pojąć wraz ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, wysokość i głębokość,
(3:19) i poznać przewyższającą wszelkie poznanie miłość Chrystusa, abyście zostali napełnieni całą pełnią Boga.
(3:20) Temu zaś, który mocą działającą w nas może uczynić nieskończenie więcej, niż prosimy albo pojmujemy,
(3:21) Jemu chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie przez wszystkie pokolenia na wieki wieków. Amen.
4
(4:1) Proszę was zatem ja, więzień w Panu, abyście postępowali godnie powołania, którym zostaliście powołani,
(4:2) z wszelką pokorą i łagodnością, z cierpliwością, znosząc jedni drugich w miłości,
(4:3) usilnie starając się zachować jedność Ducha w więzi pokoju.
(4:4) Jedno jest Ciało i jeden Duch, jak też zostaliście powołani do jednej nadziei waszego powołania.
(4:5) Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest.
(4:6) Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich nas.
(4:7) Każdemu zaś z nas została dana łaska według miary daru Chrystusa.
(4:8) Dlatego mówi: Wstąpiwszy na wysokość, wyprowadził pojmanych jeńców i dał dary ludziom.
(4:9) A to, że wstąpił, cóż oznacza, jeśli nie to, że najpierw zstąpił do niższych części ziemi?
(4:10) Ten, który zstąpił, jest tym samym, który także wstąpił ponad wszystkie niebiosa, aby wszystko napełnić.
(4:11) I On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych zaś pasterzami i nauczycielami,
(4:12) aby udoskonalić świętych do dzieła posługiwania, ku budowaniu Ciała Chrystusa,
(4:13) aż wszyscy dojdziemy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wieku pełni Chrystusa,
(4:14) abyśmy już nie byli dziećmi, miotanymi falami i unoszonymi byle powiewem nauki ze strony przewrotnych ludzi, biegłych w stosowaniu podstępu, który prowadzi na bezdroża błędu.
(4:15) Natomiast czyniąc prawdę w miłości, wzrastajmy pod każdym względem w Tym, który jest Głową, w Chrystusie.
(4:16) Z Niego całe Ciało, zespolone i spojone przez wszelkie więzi wzajemnej służby, stosownie do działania każdej części według jej miary, sprawia wzrost Ciała ku budowaniu samego siebie w miłości.
(4:17) To więc mówię i zaświadczam w Panu, abyście już nie postępowali, jak postępują poganie, w marności swojego umysłu,
(4:18) mając zaćmiony rozum, będąc odłączeni od życia Bożego z powodu niewiedzy, która jest w nich, z powodu zatwardziałości ich serca.
(4:19) Oni, stawszy się nieczuli, oddali się rozpuście, dopuszczając się wszelkiej nieczystości z chciwością.
(4:20) Wy jednak nie tak nauczyliście się Chrystusa,
(4:21) jeśli rzeczywiście o Nim słyszeliście i zostaliście w Nim pouczeni, ponieważ prawda jest w Jezusie.
(4:22) Macie zrzucić z siebie dawny sposób życia, starego człowieka, który ulega zepsuciu wskutek zwodniczych pożądań,
(4:23) odnawiać się natomiast duchem waszego umysłu
(4:24) i przyoblec nowego człowieka, który został stworzony według Boga w sprawiedliwości i świętości prawdy.
(4:25) Dlatego odrzuciwszy kłamstwo, mówcie prawdę, każdy swojemu bliźniemu, bo jesteśmy wzajemnie członkami.
(4:26) Gniewajcie się, lecz nie grzeszcie. Niech słońce nie zachodzi nad waszym gniewem.
(4:27) Nie dawajcie miejsca diabłu.
(4:28) Kto kradł, niech już nie kradnie, lecz raczej niech pracuje, czyniąc własnymi rękami to, co dobre, aby miał z czego udzielić potrzebującemu.
(4:29) Niech z waszych ust nie wychodzi żadna zła mowa, lecz tylko taka, która jest dobra dla zbudowania wiary, aby przynosiła łaskę słuchającym.
(4:30) I nie zasmucajcie Ducha Świętego Bożego, którym zostaliście opieczętowani na dzień odkupienia.
(4:31) Wszelka gorycz, gniew, zapalczywość, krzyk i bluźnierstwo niech będą usunięte spośród was wraz z wszelką złością.
(4:32) Bądźcie natomiast jedni dla drugich życzliwi, miłosierni, przebaczając sobie nawzajem, jak i Bóg w Chrystusie przebaczył wam.
5
(5:1) Bądźcie więc naśladowcami Boga jako umiłowane dzieci.
(5:2) I postępujcie w miłości, jak i Chrystus umiłował nas i wydał samego siebie za nas jako dar i ofiarę Bogu na woń przyjemną.
(5:3) Nierząd zaś i wszelka nieczystość albo chciwość niech nawet nie będą między wami wspominane, jak przystoi świętym.
(5:4) Podobnie bezwstyd, głupia mowa i błazeństwo, które nie przystoją, lecz raczej dziękczynienie.
(5:5) To bowiem wiedzcie i rozumiejcie, że żaden rozpustnik ani nieczysty, ani chciwy, to jest bałwochwalca, nie ma dziedzictwa w królestwie Chrystusa i Boga.
(5:6) Niech was nikt nie zwodzi pustymi słowami, bo z powodu tych rzeczy przychodzi gniew Boga na synów nieposłuszeństwa.
(5:7) Nie stawajcie się więc ich uczestnikami.
(5:8) Byliście bowiem niegdyś ciemnością, teraz zaś jesteście światłem w Panu. Postępujcie jak dzieci światła.
(5:9) Owocem bowiem światła jest wszelka dobroć, sprawiedliwość i prawda.
(5:10) Badajcie, co jest miłe Bogu.
(5:11) I nie miejcie udziału w bezowocnych uczynkach ciemności, lecz raczej je demaskujcie.
(5:12) O tym bowiem, co oni potajemnie czynią, wstyd nawet mówić.
(5:13) Wszystko zaś, co jest ujawniane, staje się jawne dzięki światłu, bo wszystko, co staje się jawne, jest światłem.
(5:14) Dlatego mówi: Obudź się, który śpisz, i powstań z martwych, a oświetli cię Chrystus.
(5:15) Uważajcie więc, bracia, jak roztropnie postępujecie, nie jak niemądrzy,
(5:16) lecz jak mądrzy, wykorzystując czas, bo dni są złe.
(5:17) Dlatego nie bądźcie nierozumni, lecz rozumiejcie, jaka jest wola Boga.
(5:18) I nie upijajcie się winem, w którym jest rozwiązłość, lecz napełniajcie się Duchem Świętym,
(5:19) przemawiając do siebie psalmami, hymnami i pieśniami duchowymi, śpiewając i wysławiając Pana w waszych sercach,
(5:20) zawsze dziękując za wszystko Bogu i Ojcu w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa.
(5:21) Bądźcie wobec siebie ulegli w bojaźni Chrystusa.
(5:22) Żony niech będą poddane swoim mężom jak Panu,
(5:23) ponieważ mąż jest głową żony, jak Chrystus jest Głową Kościoła; On jest Zbawicielem swojego Ciała.
(5:24) Jak Kościół jest uległy Chrystusowi, tak i żony swoim mężom we wszystkim.
(5:25) Mężowie, miłujcie swoje żony, jak i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie,
(5:26) aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą w słowie życia,
(5:27) aby sobie samemu przedstawić Kościół chwalebny, niemający skazy ani zmarszczki, ani niczego podobnego, lecz aby był święty i nieskalany.
(5:28) Tak też mężowie powinni miłować swoje żony jak własne ciała. Kto miłuje swoją żonę, samego siebie miłuje.
(5:29) Nikt bowiem nigdy nie miał w nienawiści własnego ciała, lecz je żywi i pielęgnuje, jak i Chrystus Kościół,
(5:30) ponieważ jesteśmy członkami Jego Ciała, z Jego ciała i z Jego kości.
(5:31) Dlatego opuści człowiek ojca i swoją matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą dwoje jednym ciałem.
(5:32) Wielka jest ta tajemnica; ja zaś odnoszę to do Chrystusa i do Kościoła.
(5:33) Niech więc i każdy z was miłuje swoją żonę jak samego siebie, a żona niech odnosi się do męża z szacunkiem.
6
(6:1) Dzieci, bądźcie posłuszne swoim rodzicom w Panu, bo to jest sprawiedliwe.
(6:2) Czcij swojego ojca i swoją matkę. Jest to pierwsze przykazanie z obietnicą:
(6:3) aby ci się dobrze powodziło i abyś długo żył na ziemi.
(6:4) A wy, ojcowie, nie pobudzajcie do gniewu swoich dzieci, lecz wychowujcie je w dyscyplinie i upominaniu Pańskim.
(6:5) Niewolnicy, bądźcie posłuszni swoim ziemskim panom z bojaźnią i drżeniem, w prostocie waszego serca, jak Chrystusowi.
(6:6) Nie służąc tylko dla oka, jak ci, którzy chcą przypodobać się ludziom, lecz jako niewolnicy Chrystusa, pełniąc z serca wolę Boga.
(6:7) Służcie z dobrą wolą, jak Panu, a nie ludziom,
(6:8) wiedząc, że każdy, cokolwiek dobrego uczyni, to otrzyma od Pana, czy jest niewolnikiem, czy wolnym.
(6:9) A wy, panowie, postępujcie wobec nich tak samo, zaniechawszy gróźb, wiedząc, że zarówno ich, jak i wasz Pan jest w niebie i że u Niego nie ma względu na osoby.
(6:10) W końcu, bracia, umacniajcie się w Panu i w potędze Jego mocy.
(6:11) Załóżcie kompletną zbroję Bożą, abyście mogli ustać wobec zasadzek diabła.
(6:12) Nie toczymy bowiem walki przeciw ciału i krwi, lecz przeciw zwierzchnościom, przeciw władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw duchowym siłom zła w niebiosach.
(6:13) Dlatego weźcie kompletną zbroję Bożą, abyście mogli stawić opór w dzień zły i, dokonawszy wszystkiego, ustać.
(6:14) Stójcie więc, przepasawszy biodra wasze prawdą i przywdziawszy pancerz sprawiedliwości,
(6:15) i obuwszy nogi, aby być gotowym do głoszenia Ewangelii pokoju.
(6:16) Przy tym wszystkim weźcie tarczę wiary, dzięki której będziecie mogli zgasić wszystkie ogniste pociski złego.
(6:17) Weźcie także hełm zbawienia i miecz Ducha, którym jest Słowo Boże.
(6:18) W każdej modlitwie i błaganiu módlcie się w każdym czasie w Duchu. Czuwajcie w tym z całą wytrwałością i błaganiem za wszystkich świętych,
(6:19) i za mnie, aby było mi dane słowo, gdy otworzę usta, bym z odwagą oznajmił tajemnicę Ewangelii,
(6:20) dla której pełnię poselstwo w kajdanach, abym w niej odważnie przemawiał tak, jak powinienem mówić.
(6:21) Abyście i wy wiedzieli, co się ze mną dzieje i co czynię, wszystko oznajmi wam Tychik, umiłowany brat i wierny sługa w Panu.
(6:22) Posłałem go do was właśnie po to, abyście dowiedzieli się, co się z nami dzieje, i aby pocieszył wasze serca.
(6:23) Pokój braciom oraz miłość z wiarą od Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa.
(6:24) Łaska niech będzie ze wszystkimi, którzy miłują Pana naszego Jezusa Chrystusa w nieskazitelności. Amen.