Biblia Hosanna
Galatów
1
(1:1) Paweł, Apostoł nie od ludzi ani przez człowieka, lecz przez Jezusa Chrystusa i Boga Ojca, który wskrzesił Go z martwych,
(1:2) oraz wszyscy bracia, którzy są ze mną, do Kościołów Galacji.
(1:3) Łaska wam i pokój od Boga Ojca i Pana naszego, Jezusa Chrystusa,
(1:4) który dał samego siebie za nasze grzechy, aby wyrwać nas z obecnego złego wieku, zgodnie z wolą Boga i Ojca naszego,
(1:5) któremu chwała na wieki wieków. Amen.
(1:6) Dziwię się, że tak szybko dajecie się przeprowadzić od Tego, który powołał was w łasce Chrystusa, do innej ewangelii,
(1:7) chociaż nie ma innej, lecz są tacy, którzy was niepokoją i chcą wypaczyć Ewangelię Chrystusa.
(1:8) Lecz choćbyśmy nawet my albo anioł z nieba głosił wam ewangelię inną od tej, którą wam ogłosiliśmy, niech będzie przeklęty.
(1:9) Jak już wcześniej powiedzieliśmy, tak i teraz znowu mówię: jeśli ktoś głosi wam ewangelię inną od tej, którą przyjęliście, niech będzie przeklęty.
(1:10) Czy teraz zabiegam o przychylność ludzi, czy Boga? Albo czy staram się podobać ludziom? Gdybym nadal podobał się ludziom, nie byłbym sługą Chrystusa.
(1:11) Oświadczam wam bowiem, bracia, że Ewangelia głoszona przeze mnie nie jest według człowieka.
(1:12) Nie otrzymałem jej bowiem od człowieka ani się jej nie nauczyłem, lecz przez objawienie Jezusa Chrystusa.
(1:13) Słyszeliście przecież o moim dawnym postępowaniu w judaizmie, że ponad miarę prześladowałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć.
(1:14) I czyniłem większe postępy w judaizmie niż wielu moich rówieśników z mojego narodu, będąc szczególnie gorliwym zwolennikiem tradycji moich ojców.
(1:15) Lecz gdy spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie mojej matki i powołał swoją łaską,
(1:16) aby objawić we mnie swojego Syna, bym głosił Go poganom, nawet przez chwilę nie zasięgnąłem rady ciała i krwi,
(1:17) ani nie udałem się do Jerozolimy do tych, którzy byli Apostołami przede mną, lecz odszedłem do Arabii, a potem znowu wróciłem do Damaszku.
(1:18) Następnie po trzech latach udałem się do Jerozolimy, aby zobaczyć Piotra, i pozostałem u niego piętnaście dni.
(1:19) Żadnego innego z Apostołów nie widziałem, oprócz Jakuba, brata Pana.
(1:20) A to, co wam piszę, oto przed Bogiem oświadczam, że nie kłamię.
(1:21) Potem udałem się do krain Syrii i Cylicji.
(1:22) Byłem zaś osobiście nieznany Kościołom Judei, które są w Chrystusie.
(1:23) Słyszały tylko: Ten, który niegdyś nas prześladował, teraz głosi wiarę, którą dawniej usiłował zniszczyć.
(1:24) I z mojego powodu oddawali chwałę Bogu.
2
(2:1) Następnie po czternastu latach ponownie udałem się do Jerozolimy z Barnabą, zabrawszy także Tytusa.
(2:2) Udałem się zaś w oparciu o objawienie i przedstawiłem im Ewangelię, którą głoszę poganom, osobno jednak tym, którzy cieszyli się poważaniem, aby się nie okazało, że biegnę albo biegłem na próżno.
(2:3) Lecz nawet Tytus, który był ze mną, chociaż był poganinem, nie został zmuszony do obrzezania.
(2:4) Stało się tak pomimo fałszywych braci potajemnie wprowadzonych, którzy zakradli się, aby podpatrzyć naszą wolność, którą mamy w Chrystusie Jezusie, aby nas poddać niewoli.
(2:5) Tym nie ulegliśmy ani na chwilę, aby prawda Ewangelii pozostała przy was.
(2:6) Od tych zaś, którzy uchodzili za coś, kimkolwiek niegdyś byli, nic mnie to nie obchodzi; Bóg nie ma względu na osobę człowieka, ci bowiem, którzy cieszyli się poważaniem, niczego mi nie dodali.
(2:7) Przeciwnie, gdy zobaczyli, że powierzono mi Ewangelię dla nieobrzezanych, tak jak Piotrowi dla obrzezanych,
(2:8) bo Ten, który działał w Piotrze ku apostolstwu obrzezanych, działał także i we mnie pośród pogan,
(2:9) i gdy poznali łaskę, która została mi dana, Jakub i Kefas, i Jan, którzy byli uważani za filary, podali mnie i Barnabie prawice na znak wspólnoty, abyśmy my poszli do pogan, a oni do obrzezanych.
(2:10) Jedynie prosili, abyśmy pamiętali o ubogich, co też gorliwie starałem się czynić.
(2:11) A gdy Kefas przybył do Antiochii, otwarcie mu się sprzeciwiłem, ponieważ zasługiwał na naganę.
(2:12) Zanim bowiem przyszli niektórzy od Jakuba, jadał razem z poganami; gdy jednak przyszli, wycofał się i odłączył, obawiając się tych, którzy byli z obrzezania.
(2:13) A wraz z nim obłudnie postępowali także pozostali Żydzi, tak że nawet Barnaba został przez nich wciągnięty w tę obłudę.
(2:14) Lecz gdy zobaczyłem, że nie postępują właściwie według prawdy Ewangelii, powiedziałem Kefasowi wobec wszystkich: Jeśli ty, będąc Żydem, żyjesz po pogańsku, a nie po żydowsku, dlaczego zmuszasz pogan, aby żyli po żydowsku?
(2:15) My z natury jesteśmy Żydami, a nie grzesznikami spośród pogan.
(2:16) Wiedząc jednak, że człowiek nie zostaje usprawiedliwiony z uczynków Prawa, lecz przez wiarę Jezusa Chrystusa, i my uwierzyliśmy w Chrystusa Jezusa, abyśmy zostali usprawiedliwieni z wiary Chrystusa, a nie z uczynków Prawa, ponieważ z uczynków Prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało.
(2:17) A jeśli, szukając usprawiedliwienia w Chrystusie, zostaliśmy uznani za grzeszników i my sami, czyż Chrystus jest sługą grzechu? Żadną miarą.
(2:18) Jeśli bowiem to, co zburzyłem, znowu odbudowuję, samego siebie czynię przestępcą.
(2:19) Ja bowiem przez Prawo umarłem dla Prawa, aby żyć dla Boga. Z Chrystusem zostałem przybity do krzyża.
(2:20) Żyję zaś już nie ja, lecz żyje we mnie Chrystus. A to, że teraz żyję w ciele, żyję w wierze Syna Bożego, który umiłował mnie i wydał samego siebie za mnie.
(2:21) Nie odrzucam łaski Bożej. Jeśli bowiem sprawiedliwość jest przez Prawo, to Chrystus umarł na darmo.
3
(3:1) O nierozumni Galaci! Któż was omamił, abyście nie byli posłuszni prawdzie, przed których oczami Jezus Chrystus został wyraźnie przedstawiony jako ukrzyżowany pośród was?
(3:2) Tego jedynie chcę się od was dowiedzieć: czy Ducha otrzymaliście z uczynków Prawa, czy ze słuchania z wiarą?
(3:3) Czy aż tak jesteście głupi, że chociaż rozpoczęliście w Duchu, teraz kończycie w ciele?
(3:4) Czy na próżno tyle wycierpieliście? Chyba rzeczywiście na próżno.
(3:5) Ten więc, który udziela wam Ducha i czyni wśród was cuda, czy czyni to z uczynków Prawa, czy ze słuchania z wiarą?
(3:6) Jak jest napisane: Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość.
(3:7) Wiedzcie więc, że ci, którzy są z wiary, ci są synami Abrahama.
(3:8) A Pismo, przewidując, że Bóg z wiary usprawiedliwia pogan, wcześniej oznajmiło Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody.
(3:9) Tak więc ci, którzy są z wiary, dostępują błogosławieństwa wraz z wiernym Abrahamem.
(3:10) Wszyscy bowiem, którzy polegają na uczynkach Prawa, są pod przekleństwem. Jest bowiem napisane: Przeklęty każdy, kto nie wytrwa we wszystkim, co jest napisane w Księdze Prawa, aby to wypełniać.
(3:11) A że przez Prawo nikt nie zostaje usprawiedliwiony przed Bogiem, jest rzeczą jasną, ponieważ sprawiedliwy z wiary żyć będzie.
(3:12) Prawo zaś nie jest z wiary, lecz: Kto je wypełni, przez nie żyć będzie.
(3:13) Chrystus wykupił nas z przekleństwa Prawa, stawszy się za nas przekleństwem, ponieważ jest napisane: Przeklęty każdy, kto wisi na drzewie.
(3:14) Aby błogosławieństwo Abrahama stało się udziałem pogan w Chrystusie Jezusie i abyśmy przez wiarę otrzymali obietnicę Ducha.
(3:15) Bracia, mówię po ludzku: nawet prawomocnie zatwierdzonego testamentu człowieka nikt nie unieważnia ani nic do niego nie dodaje.
(3:16) Abrahamowi zostały dane obietnice i jego potomstwu. Nie mówi: i potomkom, jak o wielu, lecz jak o jednym: i potomstwu twemu, którym jest Chrystus.
(3:17) To zaś mówię: Prawo, które powstało po czterystu trzydziestu latach, nie unieważnia testamentu wcześniej zatwierdzonego przez Boga, tak aby zniweczyć obietnicę.
(3:18) Jeśli bowiem dziedzictwo pochodzi z Prawa, to już nie z obietnicy. Abrahamowi zaś Bóg darował je przez obietnicę.
(3:19) Czym więc jest Prawo? Zostało dodane z powodu przestępstw, aż przyjdzie Potomstwo, któremu została dana obietnica; zostało ustanowione przez aniołów ręką pośrednika.
(3:20) Pośrednik zaś nie jest pośrednikiem jednego, lecz Bóg jest jeden.
(3:21) Czy więc Prawo jest przeciwko obietnicom Boga? Żadną miarą. Gdyby bowiem zostało dane Prawo mogące dawać życie, rzeczywiście sprawiedliwość byłaby z Prawa.
(3:22) Lecz Pismo poddało wszystko pod grzech, aby obietnica z wiary Jezusa Chrystusa została dana wierzącym.
(3:23) Zanim zaś przyszła wiara, byliśmy strzeżeni pod Prawem, zamknięci dla tej wiary, która miała zostać objawiona.
(3:24) Tak więc Prawo było naszym pedagogiem ku Chrystusowi, abyśmy zostali usprawiedliwieni z wiary.
(3:25) Lecz gdy przyszła wiara, nie jesteśmy już pod władzą pedagoga.
(3:26) Wszyscy bowiem jesteście synami Bożymi przez wiarę, która jest w Chrystusie Jezusie.
(3:27) Bo wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa.
(3:28) Nie ma już Żyda ani Greka; nie ma niewolnika ani wolnego; nie ma mężczyzny ani kobiety. Wszyscy bowiem jedno jesteście w Chrystusie Jezusie.
(3:29) A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, dziedzicami według obietnicy.
4
(4:1) Mówię zaś: dopóki dziedzic jest małoletni, niczym nie różni się od niewolnika, chociaż jest panem wszystkiego.
(4:2) Lecz pozostaje pod opiekunami i zarządcami aż do czasu wyznaczonego przez ojca.
(4:3) Tak i my, gdy byliśmy małoletni, byliśmy niewolnikami żywiołów świata.
(4:4) Lecz gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg posłał swojego Syna, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem,
(4:5) aby wykupił tych, którzy byli pod Prawem, abyśmy otrzymali przybrane synostwo.
(4:6) A ponieważ jesteście synami, Bóg posłał do waszych serc Ducha swojego Syna, wołającego: Abba, Ojcze.
(4:7) Tak więc nie jest już niewolnikiem, lecz synem; a jeśli synem, to i dziedzicem przez Boga.
(4:8) Wówczas wprawdzie, nie znając Boga, służyliście tym, którzy z natury nie są bogami.
(4:9) Teraz jednak, gdy poznaliście Boga, a raczej zostaliście poznani przez Boga, jakże znowu zwracacie się do słabych i nędznych żywiołów, którym ponownie chcecie służyć?
(4:10) Zachowujecie dni, miesiące, pory i lata.
(4:11) Obawiam się o was, czy przypadkiem nie trudziłem się dla was na próżno.
(4:12) Bądźcie jak ja, ponieważ i ja stałem się jak wy. Proszę was, bracia. W niczym mnie nie skrzywdziliście.
(4:13) Wiecie zaś, że z powodu słabości ciała głosiłem wam niegdyś Ewangelię; a mimo tej próby, jaką było moje ciało,
(4:14) nie wzgardziliście mną ani nie odrzuciliście, lecz przyjęliście mnie jak anioła Bożego, jak Chrystusa Jezusa.
(4:15) Gdzież więc jest wasze szczęście? Świadczę wam bowiem, że gdyby to było możliwe, wyłupilibyście sobie oczy i dali je mnie.
(4:16) Czy więc stałem się waszym nieprzyjacielem, ponieważ mówię wam prawdę?
(4:17) Zabiegają o was, lecz nie w dobrej wierze; chcą was odłączyć, abyście o nich zabiegali.
(4:18) Dobrze jest gorliwie zabiegać o dobro zawsze, a nie tylko wtedy, gdy jestem u was obecny.
(4:19) Dzieci moje, które znowu w bólach rodzę, aż Chrystus zostanie ukształtowany w was.
(4:20) Chciałbym teraz być u was i zmienić ton mojego głosu, ponieważ jestem bezradny wobec was.
(4:21) Powiedzcie mi wy, którzy chcecie być pod Prawem: Nie czytaliście Prawa?
(4:22) Jest bowiem napisane, że Abraham miał dwóch synów: jednego z niewolnicy, a drugiego z wolnej.
(4:23) Lecz ten z niewolnicy narodził się według ciała, a ten z wolnej — na mocy obietnicy.
(4:24) To zostało powiedziane przez alegorię. Są to bowiem dwa przymierza: jedno z góry Synaj, rodzące ku niewoli, którą jest Hagar.
(4:25) Synaj jest bowiem górą w Arabii i odpowiada obecnemu Jeruzalem, które pozostaje w niewoli wraz ze swoimi dziećmi.
(4:26) Natomiast Jeruzalem, które jest w górze, jest wolne i ono jest naszą matką.
(4:27) Jest bowiem napisane: Wesel się, niepłodna, która nie rodzisz; wybuchnij radością i zawołaj, która nie doznajesz bólów porodowych; ponieważ więcej jest dzieci opuszczonej niż tej, która ma męża.
(4:28) My zaś, bracia, jesteśmy dziećmi obietnicy według Izaaka.
(4:29) Lecz jak wtedy ten, który narodził się według ciała, prześladował tego, który narodził się według Ducha, tak jest i teraz.
(4:30) Lecz co mówi Pismo? Wypędź niewolnicę i jej syna; ponieważ syn niewolnicy nie będzie dziedziczył razem z synem wolnej.
(4:31) Tak więc, bracia, nie jesteśmy dziećmi niewolnicy, lecz wolnej; ku tej wolności Chrystus nas wyzwolił.
5
(5:1) Trwajcie więc i nie dajcie się ponownie poddać jarzmu niewoli.
(5:2) Oto ja, Paweł, mówię wam: jeśli dacie się obrzezać, Chrystus wam nic nie pomoże.
(5:3) Oświadczam zaś ponownie każdemu człowiekowi, który daje się obrzezać, że jest zobowiązany do wypełnienia całego Prawa.
(5:4) Zostaliście odłączeni od Chrystusa wy, którzy szukacie usprawiedliwienia w Prawie; odpadliście od łaski.
(5:5) My bowiem przez Ducha z wiary oczekujemy nadziei sprawiedliwości.
(5:6) Bowiem w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie nic nie znaczy, ani nieobrzezanie, lecz wiara, która działa przez miłość.
(5:7) Biegliście dobrze; któż wam przeszkodził być posłusznymi prawdzie?
(5:8) To nakłanianie nie pochodzi od Tego, który was powołuje.
(5:9) Odrobina zakwasu zakwasza całe ciasto.
(5:10) Mam co do was ufność w Panu, że nie będziecie innego zdania. Ten zaś, kto was niepokoi, poniesie sąd, kimkolwiek jest.
(5:11) Ja zaś, bracia, jeśli jeszcze głoszę obrzezanie, dlaczego jeszcze jestem prześladowany? W takim razie zgorszenie krzyża zostałoby usunięte.
(5:12) A niech nawet się wykastrują ci, którzy was podburzają.
(5:13) Wy bowiem, bracia, zostaliście powołani do wolności; tylko nie czyńcie z wolności sposobności dla ciała, lecz przez miłość Ducha służcie jedni drugim.
(5:14) Całe bowiem Prawo wypełnia się w jednym przykazaniu: Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie.
(5:15) Jeśli jednak jedni drugich kąsacie i pożeracie, uważajcie, abyście jedni przez drugich nie zostali strawieni.
(5:16) Mówię zaś: postępujcie według Ducha, a pożądania ciała nie spełnicie.
(5:17) Ciało bowiem pożąda przeciw Duchowi, a Duch przeciw ciału; te bowiem sprzeciwiają się sobie nawzajem, abyście nie czynili tego, co chcecie.
(5:18) Jeśli jednak Duch was prowadzi, nie jesteście pod Prawem.
(5:19) Jawne zaś są uczynki ciała, którymi są: nierząd, nieczystość, bezwstyd, rozwiązłość,
(5:20) bałwochwalstwo, czary, nieprzyjaźnie, spory, zazdrości, wybuchy gniewu, kłótnie, rozłamy, sekty,
(5:21) zawiść, zabójstwa, pijaństwo, hulanki i tym podobne. O nich wam zapowiadam, jak już wcześniej zapowiedziałem, że ci, którzy takie rzeczy czynią, Królestwa Bożego nie odziedziczą.
(5:22) Owocem zaś Ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, życzliwość, dobroć, wielkoduszność,
(5:23) łagodność, wierność, skromność, powściągliwość, czystość. Przeciw takim nie ma Prawa.
(5:24) Ci zaś, którzy należą do Chrystusa, ukrzyżowali swoje ciało wraz z namiętnościami i pożądaniami.
(5:25) Jeśli żyjemy według Ducha, według Ducha też postępujmy.
(5:26) Nie stawajmy się żądnymi pustej chwały, jedni drugich prowokując, jedni drugim zazdroszcząc.
6
(6:1) Bracia, jeśli nawet ktoś zostanie przyłapany na jakimś występku, wy, którzy jesteście duchowi, pouczcie takiego w duchu łagodności, bacząc na samego siebie, abyś i ty nie był kuszony.
(6:2) Jedni drugich brzemiona noście i tak wypełnicie Prawo Chrystusa.
(6:3) Jeśli bowiem ktoś uważa, że jest czymś, gdy jest niczym, samego siebie zwodzi.
(6:4) Każdy niech bada własny czyn, a wtedy będzie miał powód do chluby tylko w sobie samym, a nie w drugim.
(6:5) Każdy bowiem własny ciężar poniesie.
(6:6) Niech zaś ten, który jest pouczany słowem, dzieli się wszelkim dobrem z tym, który go poucza.
(6:7) Nie błądźcie: z Boga nie można żartować.
(6:8) Co bowiem człowiek zasieje, to też będzie żął. Kto sieje dla swojego ciała, z ciała będzie żął skażenie; kto zaś sieje dla Ducha, z Ducha będzie żął życie wieczne.
(6:9) Czyniąc dobro, nie ustawajmy; we właściwym czasie będziemy bowiem żąć, nie ustawając.
(6:10) A zatem, dopóki mamy czas, czyńmy dobro wszystkim, a zwłaszcza domownikom wiary.
(6:11) Zobaczcie, jak wielkimi literami napisałem wam własnoręcznie.
(6:12) Wszyscy, którzy chcą się podobać według ciała, zmuszają was do obrzezania tylko po to, aby nie cierpieć prześladowania z powodu krzyża Chrystusa.
(6:13) Bo nawet ci, którzy dają się obrzezać, nie zachowują Prawa, lecz chcą, abyście wy byli obrzezani, żeby mogli chlubić się waszym ciałem.
(6:14) Co do mnie, nie daj Boże, abym miał się chlubić czymkolwiek innym jak tylko krzyżem Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez którego świat został dla mnie ukrzyżowany, a ja dla świata.
(6:15) Bowiem w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie nic nie znaczy, ani nieobrzezanie, lecz nowe stworzenie.
(6:16) A wszystkim, którzy będą postępować według tej zasady, pokój i miłosierdzie, i na Izraela Bożego.
(6:17) Poza tym niech mi już nikt nie sprawia przykrości, ja bowiem noszę na swoim ciele znamiona Pana Jezusa.
(6:18) Łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa niech będzie z duchem waszym, bracia. Amen.