Biblia Hosanna
Jakuba
1
(1:1) Jakub, sługa Boga i Pana naszego Jezusa Chrystusa, do dwunastu pokoleń żyjących w rozproszeniu — pozdrowienie.
(1:2) Poczytujcie to sobie za najwyższą radość, bracia moi, gdy wpadacie w rozmaite próby,
(1:3) wiedząc, że doświadczenie waszej wiary rodzi wytrwałość.
(1:4) Wytrwałość zaś niech prowadzi dzieło do doskonałości, abyście byli doskonali i nienaganni, bez żadnego braku.
(1:5) Jeśli zaś komuś z was brakuje mądrości, niech prosi Boga, który wszystkim daje hojnie i bez wyrzutów, a będzie mu dana.
(1:6) Niech jednak prosi z wiarą, nic nie wątpiąc. Kto bowiem wątpi, podobny jest do fali morskiej, którą wiatr porusza i miota.
(1:7) Niech więc taki człowiek nie mniema, że otrzyma cokolwiek od Pana.
(1:8) Człowiek chwiejny jest niestały na wszystkich swoich drogach.
(1:9) Niech brat ubogi chlubi się swoim wywyższeniem,
(1:10) a bogaty swoim uniżeniem, ponieważ przeminie jak kwiat trawy.
(1:11) Wzeszło bowiem słońce z palącym żarem, wysuszyło trawę, jej kwiat opadł i zniknęło piękno jego wyglądu. Tak samo i bogaty zwiędnie pośród swoich zajęć.
(1:12) Błogosławiony człowiek, który wytrwa w próbie, ponieważ gdy okaże się wypróbowany, otrzyma koronę życia, którą Bóg obiecał tym, którzy Go miłują.
(1:13) Niech nikt, gdy jest kuszony, nie mówi: Jestem kuszony przez Boga. Bóg bowiem nie podlega pokusie do zła i sam nikogo nie kusi.
(1:14) Każdy natomiast bywa kuszony przez własną pożądliwość, która go pociąga i zwodzi.
(1:15) Następnie pożądliwość, gdy pocznie, rodzi grzech, a grzech, gdy dojrzeje, rodzi śmierć.
(1:16) Nie błądźcie więc, moi umiłowani bracia.
(1:17) Każdy dobry dar i każdy dar doskonały zstępuje z góry, od Ojca świateł, u którego nie ma zmienności ani cienia przemijania.
(1:18) Z własnej woli zrodził nas słowem prawdy, abyśmy byli jakby pierwocinami Jego stworzeń.
(1:19) Wiecie o tym, moi umiłowani bracia. Niech więc każdy człowiek będzie skory do słuchania, nieskory do mówienia i nieskory do gniewu.
(1:20) Gniew człowieka nie wypełnia bowiem sprawiedliwości Bożej.
(1:21) Dlatego odrzuciwszy wszelką nieczystość i nadmiar zła, przyjmijcie z łagodnością wszczepione słowo, które może zbawić wasze dusze.
(1:22) Bądźcie wykonawcami słowa, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie.
(1:23) Jeśli bowiem ktoś jest słuchaczem słowa, a nie jego wykonawcą, podobny jest do człowieka oglądającego w zwierciadle swoje naturalne oblicze.
(1:24) Przyjrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jak wyglądał.
(1:25) Kto natomiast wniknie w doskonałe prawo wolności i wytrwa w nim, nie będąc słuchaczem zapominającym, lecz wykonawcą czynu, ten będzie błogosławiony w swoim działaniu.
(1:26) Jeśli ktoś uważa się za pobożnego, a nie powściąga swego języka, lecz zwodzi własne serce, pobożność takiego jest daremna.
(1:27) Religia czysta i nieskalana wobec Boga i Ojca polega na tym, aby odwiedzać sieroty i wdowy w ich utrapieniu oraz zachować samego siebie nieskalanym przez ten świat.
2
(2:1) Bracia moi, nie łączcie wiary w naszego chwalebnego Pana Jezusa Chrystusa z wyróżnianiem osób.
(2:2) Jeśli bowiem na wasze zgromadzenie wejdzie człowiek ze złotym pierścieniem na palcu, w świetnej szacie, a wejdzie też ubogi w brudnym odzieniu,
(2:3) i zwrócicie uwagę na tego, który jest ubrany w piękną szatę, mówiąc mu: Ty usiądź tutaj na zaszczytnym miejscu, a ubogiemu powiecie: Ty stań tam albo usiądź u podnóżka moich stóp,
(2:4) czyż nie czynicie między sobą różnicy i nie stajecie się sędziami o przewrotnych myślach?
(2:5) Posłuchajcie, moi umiłowani bracia. Czyż Bóg nie wybrał ubogich tego świata, aby byli bogatymi w wierze i dziedzicami królestwa, które obiecał tym, którzy Go miłują?
(2:6) Wy zaś wzgardziliście ubogim. Czyż to nie bogaci uciskają was swoją potęgą i sami ciągną was przed sądy?
(2:7) Czyż to nie oni bluźnią szlachetnemu imieniu, które zostało nad wami wezwane?
(2:8) Jeśli jednak wypełniacie królewskie prawo według Pisma: Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie, dobrze czynicie.
(2:9) Jeśli jednak wyróżniacie osoby, popełniacie grzech i Prawo oskarża was jako przestępców.
(2:10) Ktokolwiek bowiem zachowa całe Prawo, a uchybi w jednym, staje się winnym wszystkiego.
(2:11) Ten bowiem, który powiedział: Nie będziesz cudzołożył, powiedział także: Nie będziesz zabijał. Jeśli więc nie cudzołożysz, ale zabijasz, stałeś się przestępcą Prawa.
(2:12) Tak mówcie i tak postępujcie jak ci, którzy mają być sądzeni przez Prawo wolności.
(2:13) Sąd bowiem będzie bez miłosierdzia dla tego, kto nie okazał miłosierdzia. Miłosierdzie jednak odnosi triumf nad sądem.
(2:14) Jaki z tego pożytek, bracia moi, jeśli ktoś mówi, że ma wiarę, a nie ma uczynków? Czy taka wiara może go zbawić?
(2:15) Jeżeli brat albo siostra nie mają odzienia i brak im codziennego pożywienia,
(2:16) a ktoś z was powie im: Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i nasyćcie, lecz nie dacie im tego, czego potrzebuje ciało, jaki z tego pożytek?
(2:17) Tak i wiara, jeśli nie ma uczynków, sama w sobie jest martwa.
(2:18) Lecz ktoś powie: Ty masz wiarę, a ja mam uczynki. Pokaż mi swoją wiarę bez uczynków, a ja ci pokażę moją wiarę z moich uczynków.
(2:19) Wierzysz, że jest jeden Bóg. Dobrze czynisz. Demony także wierzą i drżą.
(2:20) Czy chcesz wiedzieć, próżny człowieku, że wiara bez uczynków jest martwa?
(2:21) Czy Abraham, nasz ojciec, nie został usprawiedliwiony z uczynków, gdy złożył swego syna Izaaka na ołtarzu?
(2:22) Widzisz, że wiara współdziałała z jego uczynkami i przez uczynki stała się doskonała.
(2:23) I wypełniło się Pismo, które mówi: Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość, i został nazwany przyjacielem Boga.
(2:24) Widzicie więc, że człowiek zostaje usprawiedliwiony z uczynków, a nie tylko z wiary.
(2:25) Podobnie i Rachab, nierządnica, czyż nie została usprawiedliwiona z uczynków, gdy przyjęła posłańców i wyprawiła ich inną drogą?
(2:26) Jak bowiem ciało bez ducha jest martwe, tak i wiara bez uczynków jest martwa.
3
(3:1) Bracia moi, niech niewielu z was zostaje nauczycielami, wiedząc, że otrzymamy surowszy sąd.
(3:2) Wszyscy bowiem w wielu rzeczach upadamy. Jeśli ktoś nie uchybia w mowie, ten jest człowiekiem doskonałym i potrafi utrzymać w ryzach także całe swoje ciało.
(3:3) Jeśli wkładamy koniom wędzidła do pysków, aby były nam posłuszne, kierujemy także całym ich ciałem.
(3:4) Oto i statki, chociaż są wielkie i pędzone przez silne wiatry, bywają kierowane bardzo małym sterem tam, dokąd chce sternik.
(3:5) Tak i język jest małym członkiem, a wielkie rzeczy czyni. Oto jak mały ogień zapala wielki las!
(3:6) Język jest ogniem, całym światem nieprawości. Język znajduje się wśród naszych członków jako ten, który plami całe ciało, rozpala bieg naszego życia, sam będąc rozpalony przez Gehennę.
(3:7) Wszelki bowiem rodzaj zwierząt, ptaków, gadów i stworzeń morskich daje się ujarzmić i został ujarzmiony przez naturę ludzką.
(3:8) Języka natomiast nikt z ludzi nie potrafi ujarzmić. Jest niespokojnym złem, pełnym śmiercionośnego jadu.
(3:9) Nim błogosławimy Boga i Ojca, a nim przeklinamy ludzi, którzy zostali stworzeni na podobieństwo Boga.
(3:10) Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Nie powinno tak być, bracia moi.
(3:11) Czy źródło z tego samego otworu wypuszcza słodką i gorzką wodę?
(3:12) Czy może, bracia moi, figowiec rodzić winogrona albo winna latorośl figi? Tak też słone źródło nie może wydawać słodkiej wody.
(3:13) Kto jest między wami mądry i rozumny? Niech pokaże swoje czyny przez dobre postępowanie, z łagodnością właściwą mądrości.
(3:14) Jeśli jednak macie w swoich sercach gorzką zazdrość i skłonność do sporów, nie chełpcie się i nie kłamcie przeciw prawdzie.
(3:15) Nie jest to bowiem mądrość zstępująca z góry, lecz ziemska, zmysłowa i demoniczna.
(3:16) Gdzie bowiem jest zazdrość i spór, tam panuje nieład i wszelki zły czyn.
(3:17) Mądrość zaś, która jest z góry, jest przede wszystkim czysta, następnie pokojowa, łagodna, ustępliwa, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, bezstronna i bez obłudy.
(3:18) Owoc sprawiedliwości zasiewany jest w pokoju przez tych, którzy czynią pokój.
4
(4:1) Skąd wśród was wojny i spory? Czy nie stąd — z waszych pożądliwości, które walczą w waszych członkach?
(4:2) Pożądacie, a nie macie; zabijacie i zazdrościcie, a nie możecie osiągnąć; kłócicie się i walczycie, a nie macie, ponieważ nie prosicie.
(4:3) Prosicie, a nie otrzymujecie, ponieważ źle prosicie, chcąc to zużyć na swoje pożądliwości.
(4:4) Cudzołożnicy! Czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią wobec Boga? Kto więc chce być przyjacielem tego świata, staje się nieprzyjacielem Boga.
(4:5) Czy sądzicie, że na próżno Pismo mówi: Duch, który w nas zamieszkał, zazdrośnie pożąda?
(4:6) Daje jednak większą łaskę. Dlatego mówi: Bóg sprzeciwia się pysznym, a pokornym daje łaskę.
(4:7) Bądźcie więc poddani Bogu, przeciwstawcie się diabłu, a ucieknie od was.
(4:8) Zbliżcie się do Boga, a On zbliży się do was. Oczyśćcie ręce, grzesznicy, i oczyśćcie serca, ludzie chwiejni.
(4:9) Uniżcie się, smućcie się i płaczcie. Niech wasz śmiech zamieni się w płacz, a radość w smutek.
(4:10) Uniżcie się przed Panem, a On was wywyższy.
(4:11) Nie obmawiajcie jedni drugich, bracia. Kto obmawia brata albo osądza swego brata, obmawia Prawo i osądza Prawo. Jeśli zaś osądzasz Prawo, nie jesteś wykonawcą Prawa, lecz sędzią.
(4:12) Jeden jest Prawodawca i Sędzia, który może zgubić i zbawić.
(4:13) Ty zaś kim jesteś, że osądzasz bliźniego? A teraz wy, którzy mówicie: Dziś albo jutro pójdziemy do tego miasta, spędzimy tam rok, będziemy handlować i osiągniemy zysk,
(4:14) wy, którzy nie wiecie, co będzie jutro.
(4:15) Czym bowiem jest wasze życie? Jest parą, która ukazuje się na krótko, a potem znika. Zamiast tego powinniście mówić: Jeśli Pan zechce i jeśli będziemy żyli, uczynimy to albo tamto.
(4:16) Teraz jednak chlubicie się swoją pychą. Każda taka chluba jest zła.
(4:17) Kto więc umie dobrze czynić, a nie czyni, ten popełnia grzech.
5
(5:1) A teraz wy, bogacze, płaczcie i zawodźcie z powodu nieszczęść, które na was przyjdą.
(5:2) Wasze bogactwa zgniły, a wasze szaty zostały zjedzone przez mole.
(5:3) Wasze złoto i srebro zardzewiały, a ich rdza będzie świadectwem przeciw wam i strawi wasze ciała jak ogień. Nagromadziliście sobie gniew na dni ostateczne.
(5:4) Oto woła zapłata robotników, którzy zebrali plony z waszych pól, a którą im zatrzymaliście. Krzyk żniwiarzy doszedł do uszu Pana Zastępów.
(5:5) Żyliście na ziemi w zbytku i rozkoszach, utuczyliście swoje serca na dzień rzezi.
(5:6) Potępiliście i zabiliście sprawiedliwego, a on nie stawia wam oporu.
(5:7) Bądźcie więc cierpliwi, bracia, aż do przyjścia Pana. Oto rolnik oczekuje cennego plonu ziemi, cierpliwie czekając, aż otrzyma deszcz wczesny i późny.
(5:8) Bądźcie cierpliwi i wy, umocnijcie swoje serca, ponieważ przyjście Pana jest bliskie.
(5:9) Nie szemrajcie jedni przeciw drugim, bracia, abyście nie zostali osądzeni. Oto Sędzia stoi u drzwi.
(5:10) Za przykład znoszenia cierpień i cierpliwości weźcie, bracia, proroków, którzy przemawiali w imieniu Pana.
(5:11) Oto za błogosławionych uznajemy tych, którzy wytrwali. Słyszeliście o wytrwałości Hioba i widzieliście, jaki był zamiar Pana, ponieważ Pan jest pełen miłosierdzia i litości.
(5:12) Przede wszystkim jednak, bracia moi, nie przysięgajcie ani na niebo, ani na ziemię, ani żadną inną przysięgą. Niech wasze „tak” będzie „tak”, a „nie” — „nie”, abyście nie popadli pod sąd.
(5:13) Czy ktoś z was cierpi? Niech się modli. Czy ktoś jest dobrej myśli? Niech śpiewa psalmy.
(5:14) Czy ktoś z was choruje? Niech przywoła prezbiterów Kościoła, aby modlili się nad nim, namaszczając go olejem w imię Pana.
(5:15) Modlitwa płynąca z wiary ocali chorego, Pan go podźwignie, a jeśli popełnił grzechy, będą mu odpuszczone.
(5:16) Wyznawajcie więc jedni drugim swoje grzechy i módlcie się jedni za drugich, abyście zostali uzdrowieni. Wiele może usilna modlitwa sprawiedliwego.
(5:17) Eliasz był człowiekiem podlegającym takim samym słabościom jak my. Modlił się usilnie, aby nie padał deszcz, i nie padał na ziemię przez trzy lata i sześć miesięcy.
(5:18) Potem znowu się modlił, a niebo zesłało deszcz i ziemia wydała swój plon.
(5:19) Bracia moi, jeśli ktoś spośród was zbłądzi od prawdy, a ktoś go nawróci,
(5:20) niech wie, że kto nawróci grzesznika z błędnej drogi, wybawi jego duszę od śmierci i zakryje mnóstwo grzechów.