Biblia Hosanna
Tytusa
1
(1:1) Paweł, sługa Boga, a zarazem Apostoł Jezusa Chrystusa, dla wiary wybranych Bożych i poznania prawdy, która prowadzi do pobożności,
(1:2) w nadziei życia wiecznego, które przed wiecznymi czasami obiecał Bóg, który nie kłamie.
(1:3) We właściwym zaś czasie objawił swoje słowo przez głoszenie, które zostało mi powierzone zgodnie z nakazem Boga, naszego Zbawiciela.
(1:4) Do Tytusa, umiłowanego syna według wspólnej wiary: łaska i pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, naszego Zbawiciela.
(1:5) Z tego powodu pozostawiłem cię na Krecie, abyś uporządkował to, czego jeszcze brakuje, i ustanowił w poszczególnych miastach prezbiterów, jak ci poleciłem.
(1:6) Jeśli ktoś jest nienaganny, mąż jednej żony, mający wierzące dzieci, nieoskarżane o rozwiązłość ani nieposłuszne.
(1:7) Biskup bowiem, jako zarządca Boży, powinien być nienaganny: nie zarozumiały, nie porywczy, nie oddający się winu, nie skłonny do przemocy, nie chciwy niegodziwego zysku,
(1:8) lecz gościnny, życzliwy, roztropny, sprawiedliwy, święty i opanowany,
(1:9) trzymający się wiernie słowa zgodnego z nauką, aby był zdolny zarówno zachęcać zdrową nauką, jak i przekonywać tych, którzy się jej sprzeciwiają.
(1:10) Jest bowiem wielu nieposłusznych, gadatliwych i zwodzicieli, zwłaszcza spośród obrzezanych.
(1:11) Takich trzeba surowo uciszać, gdyż wywracają do góry nogami całe domy, nauczając tego, czego nie należy, dla niegodziwego zysku.
(1:12) Powiedział jeden z nich, ich własny prorok: Kreteńczycy zawsze są kłamcami, złymi bestiami i leniwymi brzuchami.
(1:13) Świadectwo to jest prawdziwe. Dlatego karć ich surowo, aby byli zdrowi w wierze,
(1:14) nie zwracając uwagi na żydowskie baśnie i nakazy ludzi odwracających się od prawdy.
(1:15) Dla czystych wszystko jest czyste; dla skalanych zaś i niewierzących nic nie jest czyste, lecz skalane są zarówno ich umysł, jak i sumienie.
(1:16) Twierdzą, że znają Boga, lecz uczynkami Go wypierają, będąc ludźmi godnymi odrazy, nieposłusznymi i niezdatnymi do żadnego dobrego czynu.
2
(2:1) Ty zaś głoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką.
(2:2) Niech starsi mężczyźni będą trzeźwi, godni szacunku, roztropni, zdrowi w wierze, w miłości i w cierpliwości.
(2:3) Podobnie starsze kobiety niech odznaczają się świętym sposobem życia; niech nie będą oszczerczyniami ani niewolnicami pijaństwa, lecz niech uczą tego, co dobre,
(2:4) aby uczyły młodsze kobiety miłować swoich mężów i kochać swoje dzieci,
(2:5) aby były roztropne, czyste, opanowane, troszczące się o dom, życzliwe, poddane swoim mężom, aby słowo Boże nie było znieważane.
(2:6) Młodszych mężczyzn podobnie zachęcaj do roztropności.
(2:7) We wszystkim sam dawaj przykład dobrych uczynków: w nauczaniu okazuj nieskazitelność i powagę,
(2:8) głosząc zdrowe i nienaganne słowo, aby przeciwnik zawstydził się, nie mając nic złego do powiedzenia o nas.
(2:9) Niewolników zachęcaj, aby byli poddani swoim panom, starali się we wszystkim im podobać, nie sprzeciwiali się,
(2:10) niczego nie przywłaszczali, lecz we wszystkim okazywali pełną wierność, aby pod każdym względem byli ozdobą nauki Boga, naszego Zbawiciela.
(2:11) Ukazała się bowiem łaska Boga, naszego Zbawiciela, wszystkim ludziom,
(2:12) pouczając nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i światowych pożądań, żyli na tym świecie roztropnie, sprawiedliwie i pobożnie,
(2:13) oczekując błogosławionej nadziei i objawienia chwały wielkiego Boga oraz naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa,
(2:14) który wydał samego siebie za nas, aby wykupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud wybrany, gorliwy w pełnieniu dobrych uczynków.
(2:15) To głoś, zachęcaj i upominaj z całą stanowczością. Niech nikt tobą nie gardzi.
3
(3:1) Przypominaj im, aby byli poddani zwierzchnościom i władzom, posłuszni oraz gotowi do każdego dobrego uczynku,
(3:2) nikogo nie znieważali, nie byli kłótliwi, lecz łagodni, okazując wszelką uprzejmość wobec wszystkich ludzi.
(3:3) I my bowiem byliśmy niegdyś nierozumni, nieposłuszni, błądzący, służący rozmaitym pożądliwościom i przyjemnościom, żyjąc w złośliwości i zawiści, godni nienawiści i nienawidzący się nawzajem.
(3:4) Gdy jednak ukazała się dobroć i miłość do ludzi Boga, naszego Zbawiciela,
(3:5) zbawił nas nie dzięki uczynkom sprawiedliwości, których dokonaliśmy, lecz według swego miłosierdzia, przez obmycie odrodzenia i odnowienie w Duchu Świętym,
(3:6) którego obficie wylał na nas przez Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela,
(3:7) abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się dziedzicami życia wiecznego według nadziei.
(3:8) Wiarygodne jest to słowo. Chcę, abyś stanowczo o tym nauczał, aby ci, którzy uwierzyli Bogu, starali się przodować w dobrych uczynkach. To jest dobre i pożyteczne dla ludzi.
(3:9) Unikaj natomiast głupich dociekań, rodowodów, sporów i kłótni o Prawo, gdyż są bezużyteczne i próżne.
(3:10) Człowieka szerzącego herezję, po pierwszym i drugim upomnieniu, unikaj,
(3:11) wiedząc, że taki człowiek jest przewrotny i grzeszy, sam na siebie wydając wyrok.
(3:12) Gdy poślę do ciebie Artemasa albo Tychika, postaraj się przybyć do mnie do Nikopolis, ponieważ tam postanowiłem przezimować.
(3:13) Zenasa, znawcę Prawa, i Apollosa starannie wypraw w drogę, aby niczego im nie brakowało.
(3:14) Niech także nasi uczą się przodować w dobrych uczynkach dla zaspokajania koniecznych potrzeb, aby nie byli bezowocni.
(3:15) Pozdrawiają cię wszyscy, którzy są ze mną. Pozdrów tych, którzy miłują nas w wierze. Łaska Boża niech będzie z wami wszystkimi. Amen.